ျမတ္ဗုဒၶ၏ ၀ိပႆနာတရားေတာ္ႏွင့္ လူငယ္လူလတ္ အပိုင္း (၅)

ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့တာေတြ ေတာ္ေတာ္ေလး မ်ားသြားၿပီ ထင္ပါတယ္။

ပထမပိုင္းမွာ ကိုယ္ကိုးကြယ္ အားထားတ့ဲဘုရား ဘယ္လိုပုဂၢိဳလ္ပါလဲ၊ ေလးစားထိုက္ရဲ႕လား၊ ဉာဏ္ပညာႀကီးရဲ႕လား၊ ဆင္းရဲဒုကၡ အေပါင္းမွ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္းကို ၫႊန္ျပႏိုင္ေလာက္တ့ဲ ပုဂၢိဳလ္ ဟုတ္ပါရဲ႕လား ဆိုတာကို လူငယ္လူလတ္ေတြ သုံးသပ္ႏိုင္ေအာင္ တင္ျပခ့ဲပါတယ္။

ဒုတိယပိုင္းမွာလည္း ဒီသေဘာသြားေတြ ပါပါတယ္။

တတိယပိုင္း(က)(ခ)(ဂ) ေတြမွာေတာ့ ၫႊန္ၾကားတာကတျခား၊ လုပ္ၾကတာကတျခား ျဖစ္ေနတ့ဲ အေန အထားေတြ တရားစစ္ တရားမွန္ကို မက်င့္သုံးၾကပဲ အလြယ္လမ္းလိုက္ေနၾကပုံေတြ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး မ်ားရဲ႕ ၫႊန္ျပမႈေတြကို တင္ျပခ့ဲပါတယ္။

စတုတၳပိုင္းမွာေတာ့ ငါတို႔ လူဆိုတာ ဘယ္လိုလဲလို႔ ကိုယ့္ကို ကိုယ္သိေအာင္ လူငယ္လူလတ္တိုင္း လိုလို ကၽြမ္း၀င္ ရင္းႏွီးၾကတ့ဲ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ လူကို ႏိႈင္းယွဥ္ ေဖာ္ျပၿပီး၊ ျမတ္ဗုဒၶ ၫႊန္ျပခ့ဲတ့ဲ စိတ္တစ္ခုျဖစ္ပုံ “စိတ္”က ထိန္းေၾကာင္း ေမာင္းႏွင္ ေနပုံတို႔ကို တင္ျပၿပီး၊ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ အဘိဓမၼာ တရားတခိ်ဳ႕ကို မိတ္ဆက္ေပးခ့ဲ သလို မိမိသည္သာ မိမိ၏ အရွင္သခင္ျဖစ္ေၾကာင္း တင္ျပခ့ဲပါတယ္။

အခု တင္ျပခ်င္တာက အပိုင္း(၅)ပါ။

အပိုင္း(၅) မတင္ဆက္ခင္မွာ Blog ကို အခ်ိန္ေပးၿပီး၊ ဖတ္ၾကရတ့ဲ လူငယ္လူလတ္ေတြ ဒီBlog ကို ဖတ္ၿပီး၊ ဘယ္လို အက်ိဳးရိွႏိုင္မွာလည္း ဆိုတာ သိေစခ်င္ပါတယ္။

တင္ဆက္သူ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေပါ့ေလ။

ရည္မွန္းခ်က္ကို လြယ္လြယ္ေပါ့ေပါ့ ဒက္ကနဲ တင္ျပႏိုင္စြမ္း မရိွသလို၊ တခ်ိဳ႕ စာသေဘာကိုက သိုင္းရ ၀ိုင္းရတ့ဲ သေဘာေလးေတြ ရိွတတ္တာေၾကာင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ပန္းတိုင္ မေပ်ာက္ရေအာင္ နည္းနည္းေတာ့ Remind လုပ္မွ သင့္မယ္ထင္လို႔ပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ရိွအေျခအေန မိမိ ၊ မိသားစု၊ ပတ္၀န္းက်င္၊ ရပ္ကြက္၊ ၿမိဳ႕၊ ႏိုင္ငံ၊ ကမၻာ စသည္ျဖင့္ ျဖန္႔က်က္ ၾကည့္လိုက္ရင္ ဘာေတြ ေတြ႔ရမလဲဆိုေတာ့-

ညင္းမရတာက အၾကပ္အတည္းေတြပါ၊

ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလုံး သေဘာတူညီႏိုင္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။

ရင္ဆိုင္ေနရတာ အားလုံး အၾကပ္အတည္းေတြပါ၊ အဆင္မေျပမႈေတြပါ၊ ဆင္းရဲမႈေတြပါ။

အလုပ္ရိွသူမွာလည္း အလုပ္မျပဳတ္ရေအာင္-

ရတ့ဲလုပ္ခနဲ႔ လူေနမႈ စရိတ္စက မကာမိလို႔ ပူပန္မႈေတြ-

တိုးတက္ပါတယ္ (ရုပ္၀တၳဳေတြ) ဆိုတ့ဲ ေခတ္ႀကီး ေရာက္ေရာက္လာေလ၊ လူတြက ပိုပင္ပန္း လာေလ။ ပိုစိတ္ဆင္းရဲ လာၾကေလပါပဲ။

အလုပ္လက္မ့ဲေတြကလည္း တပုံတပင္။

ပညာ တပိုင္းတစနဲ႔ ေက်ာင္းကိုထြက္ခြါခ့ဲရသူေတြလည္း မေရမတြက္ႏိုင္။

အနာဂါတ္ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္မယ့္ လူငယ္ေတြေရာ ဘာျဖစ္ေနၾကလဲ ?

ကၽြန္ေတာ္ အင္တာနက္ဆိုင္ ေရာက္တ့ဲအခါတိုင္းလိုမွာ ကၽြန္ေတာ့္အနီးအပါး ထိုင္တ့ဲ လူငယ္ေတြ အမ်ားစုဟာ Chat ေနၾကတာမ်ားတယ္။ တခါတေလ စိတ္လြတ္ ကိုယ္လြတ္ျဖစ္ၿပီး၊ ေအာ္ဆဲခ်င္ ဆဲေနၾက ေသးတယ္။

Cafe နဲ႔ ရင္းႏွီးလာလို႔ ေမးၾကည့္တ့ဲအခါ-

လူငယ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ Entertainment ေတြ ဖက္ပဲ စိတ္သန္ေနၾကတယ္၊ Internet ဆိုတ့ဲ ကမၻာ့စြယ္စုံက်မ္းႀကီးကို အသုံးခ်ၿပီး ကိုယ့္ဘ၀ တိုးတက္ေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ၾကမယ္လို႔ စဥ္းစားၾကပုံ မရပါဘူး လို႕ေျပာပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ကို အျပစ္တင္မယ္ မထင္ပါနဲ႔၊

လုံး၀ အျပစ္မတင္ပါဘူး။

သူတို႔မွာ ေကာင္းမြန္တ့ဲ ႏွလုံးသား ရိွခ်င္ရိွမွာပါ၊

ဒါေပမယ့္ သူတို႔မွာ အားနည္းေနတာ “အသိတရား” ပါ၊ “ခံစားမႈ” ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ ေရွးဦးမဆြ ဆိုခ့ဲပါတယ္။

လူတစ္ေယာက္ဘ၀ တိုးတက္မႈ၊ ခ်မ္းသာမႈ၊ ေအာင္ျမင္မႈ၊ ေနာက္ဆုံး သံသရာ ဆင္းရဲဒုကၡမွ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္းအထိ အားလုံးဟာ အတိတ္ကံနဲ႔ ပစၥဳပၸန္ကံ (နားလည္လြယ္ေအာင္ ေျပာရရင္ ဗီဇနဲ႔ ပတ္၀န္း က်င္) ေပၚ မူတည္ပါတယ္။

အတိတ္ကံေကာင္းလို႔ လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာေပမယ့္လည္း-

ပစၥဳပၸန္ကံရဲ႕ ေကာင္းစြာ အေထာက္အပ့ံ မရရင္လည္း ေအာင္ျမင္သင့္သေလာက္ မေအာင္ ျမင္ ပါဘူး။

ပစၥဳပၸန္ကံမွာမွ မိမိကိုယ္တိုင္ အားထုတ္မႈနဲ႔ မိမိအားထုတ္မႈ မွန္ကန္ေအာင္ လမ္းၫႊန္ေပးႏိုင္မႈ ဆိုတ့ဲ၊ မီွခိုရတ့ဲအရာ ႏွစ္ခုရိွပါတယ္၊ လူရယ္လို႔ျဖစ္လာ ကတည္းက ပတ္၀န္းက်င္ ပ့ံပိုးေပးမႈက ပိုအေရးႀကီးပါတယ္။

ေက်းညီေနာင္ ဇာတ္ဟာ အထင္အရွားပါပဲ။

“သညာ” ကမွတ္ထားရင္ မွတ္ထားပါမ်ားရင္ သတၱိကိန္းလာၿပီး၊ ကံေျမာက္ေတာ့တာပဲ၊ ဒီကံေတြဟာ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္ရင္ ထြက္ေပၚလာျပီး အလုပ္လုပ္ၾကတာပဲ။

မွားတာ မွတ္သားထားၿပီးရင္ အလုပ္အျဖစ္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္တ့ဲအခါမွာ အမွားကိုပဲ အေကာင္ အထည္ ေဖာ္ေတာ့တာပါပဲ။သင္ယူ သိမွတ္ ခံစားထားရတာေတြ မွန္သမွ် ၀ီထိစိတ္ ျဖစ္တ့ဲအခါ ေဇာ၀ီထိက်ေလာက္တ့ဲ မွတ္သိ ခံစားမႈျဖစ္တိုင္း Registered လုပ္ၿပီး၊ သိမ္းပိုက္လိုက္ေတာ့တာပါ။

“ပုထုဇဥ္ ဘယ္သူ တစ္စုံတစ္ေယာက္မွ် မွားတယ္ထင္ၿပီး၊ လုပ္ၾကတာ မရိွပါ”

မွန္တယ္ထင္ၿပီး၊ လုပ္ၾကတာခ်ည္း ပါပဲလို႔- အာေသာကေက်ာက္စာ ေရးထိုးခ့ဲသလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္လည္း အ့ဲဒီအတိုင္းပဲ လုပ္ေနၾကတာ ပါပဲ။

မွန္တယ္ထင္ၿပီး၊ လုပ္ၾကတာခ်ည္း ပါပဲ။

အေျဖထြက္မွသာ မွန္တာ၊ မွားတာ ထင္ရွားေပၚလြင္ လာၾကတာပါ။

ဒါေၾကာင့္ လူဆိုတာ ေကာင္းစြာသင္ၾကားေပးဖို႔ လိုတ့ဲ သတၱ၀ါတစ္မ်ိဳးလို႔ ဆိုလို႔ရပါတယ္။

တိရစၦာန္တစ္ေကာင္ဟာ မူလစြမ္းရည္ ရိွၿပီးသားပါ။ လူမွာေတာ့ မရိွပါ။

ေခြးေလးတစ္ေကာင္ ေခြးမႀကီးက ေမြးၿပီးၿပီးခ်င္း၊ သူ႔အာဟာရအတြက္ ႏို႔ကို သူကိုယ္တိုင္ ဖက္တြယ္ စို႔ယူႏိုင္စြမ္း ရိွပါတယ္၊ လူမွာ အ့ဲဒီေလာက္ပင္ စြမ္းရည္ မရိွပါဘူး၊ မိခင္က ေထြးေပြ႔တိုက္ေကၽြးမွ စို႔ယူခြင့္ရတာပါ။

ဒါေပမယ့္ တိရစၦာန္ဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲသင္သင္ အတိုင္းအတာတစ္ခုေရာက္ရင္ ရပ္တန္႔ သြားေပမယ့္ လူမွာေတာ့ သင္ေပးရင္ သင္ေပးသေလာက္ လက္ခံ ယူႏိုင္စြမ္း ရိွၾကပါတယ္။

ဒီလိုဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္တ႔ို ေကာင္းစြာ သင္ၾကားေပး ခံရပါသလား?

လူငယ္လူလတ္မ်ား အေလးအနက္ စဥ္းစားပါ။

သင္ၾကားေပးမယ့္ သူေတြ တတ္ေျမာက္ထားတ့ဲ ပညာေတြက တြက္နည္းအမွားနဲ႔ တြက္ခ်က္ ရထားတ့ဲ ပညာ ေတြျဖ စ္ ေန ရင္-

ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အမွားေတြပဲ ရမွာပါပဲ။

ပိုဆိုးၿပီေပါ့။

ကတိဆိုတာ လူသားရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာကြ-

ရိုးသားေျဖာင့္မတ္မႈဟာ ဘ၀ေအာင္ျမင္ေရးရဲ႕ ေသာ့ခ်က္ကြ-

အရွက္အေၾကာက္ တရားႏွစ္ပါးဟာ ကမၻာေစာင့္တရားကြ-

အသိဉာဏ္ ပညာရိွသူသာ ေဘးကင္းစြာ ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းႏိုင္မွာကြ-

ပညာသင္ၾကားရယူရမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အလုပ္ လုပ္ကိုင္ရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စြမ္းစြမ္းတမံ အားထုတ္မႈ (Utmost ability) ဟာ ဘ၀ ေအာင္ျမင္ေရးကြ-

စိတ္ေကာင္းေစတနာ ရိွမႈဟာ လူယဥ္ေက်းမႈကြ-

စသည္ျဖင့္ တကယ္ တန္ဖိုးရိွတ့ဲ အသိတရားေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရၾကပါသလား။

ျမတ္ဗုဒၶ ေဟာခ့ဲတ့ဲ လူေတြအတြက္ ေအာင္ျမင္ေရး လမ္းၫႊန္ ၃၈ျဖာ မဂၤလာကို သိလည္း သိေအာင္၊ က်င့္သုံးႏိုင္ေအာင္ လည္း လမ္းဖြင့္ေပးမယ့္သူ ေတာ္ေတာ္မွ ေတာ္ေတာ့္ကို ရွားပါးလာမွေတာ့-

လူငယ္ေတြကို ဘယ္လို ေျပာရမလဲ။ ဘယ္လို အျပစ္တင္ရက္ပါ့မလဲ။

မယုံမရိွပါနဲ႔၊ ဟီရိ ၾသတၱပၸ ဆိုတ့ဲ ကမၻာေစာင့္ တရားျဖစ္တ့ဲ အရွက္ အေၾကာက္သာ ကင္းမ့ဲသြားရင္ေတာ့ ကမၻာပ်က္ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတ့ဲ စာရင္းထဲက ထုတ္ပစ္ရမယ့္ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုျဖစ္လာမွာပါ။

နမူနာေလး တစ္ခုေျပာရရင္-

ကိုယ့္အသက္ ကိုယ္အေသခံၿပီး၊ သူမ်ားေတြပါ ေသေအာင္ ဗုံးခဲြသတ္ျဖတ္ရဲတ့ဲ၊ သတ္ျဖတ္ ရက္တ့ဲ သူေတြ ေပၚလာတာ အထင္အရွားပဲ မဟုတ္ပါလား။

အျပစ္မ့ဲတ့ဲ အရပ္သားေတြ အလုပ္လုပ္ေနတ့ဲ Twin Tower ႀကီးကိုေရာ၊ အျပစ္မ့ဲ ေလယာဥ္စီး ခရီးသည္ေတြကိုေရာ မိမိကိုယ္တိုင္ကိုပါ ေသေၾကပ်က္စီး ဆုံးရႈံးေစတ့ဲ စိတ္ဓါတ္ေတြ ဘယ္က ရလာပါသလဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ တရားေတာ္ေတြအရေတာ့ အေျဖရိွၿပီးသားပါ။

အတိတ္ကံ အားနည္းသူကို ပစၥဳပၸန္မွာ မေကာင္းမႈေတြ အကုသိုလ္စိတ္ေတြ ထပ္ျပန္တလဲလဲ ကိန္းလာေအာင္ ေစ့ေဆာ္ပါမ်ားေတာ့- တရားသေဘာနဲ႔ ေျပာရရင္ မေကာင္းမႈအာရုံေတြနဲ႔ ဒြါရေျခာက္ပါးနဲ႔ အတင္း ထိေတြ႔ေပးေနေတာ့ ေဇာက်ေလာက္တ့ဲ ၀ီထိစိတ္ေတြက်၊ ပထမေဇာ အားေကာင္းလြန္း ေလာက္ေအာင္ ေသြးထိုး ၊ လြန္ကဲလာတ့ဲအခါမွာ သတ္ရဲ ေသရဲ ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့တာပါပဲ။

ၾကည့္ၾကပါဗ်ာ။

ဘုရားဖူးသြားတ့ဲ ယာဥ္ေတြ ေမွာက္ၾက ေသၾကတယ္။

ဘုရားဖူးေလွ သေဘၤာေတြ ေမွာက္ၾကတယ္။

ဘုရားဖူးလာတ့ဲ သူေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ နင္းမိၿပီး၊ ေသၾကတယ္။

ဘုရားက အ့ဲဒီ ဒုကၡေတြက မကယ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ ရွင္းမေနဘူးလား၊ ဒါေပမယ့္လည္း မမွတ္ၾကေသး ဘူး၊ ေနာက္ တစ္ႏွစ္ လုပ္ၾကျပန္တာပဲ၊ ေသၾကျပန္တာပဲ။

အ့ဲဒီ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ၾကည့္ရုံနဲ႔ လူေတြဟာ မွန္ကန္စြာ မသိမျမင္ႏိုင္ၾကဘူးဆိုတာ ထင္ရွား ေနတာပဲ မဟုတ္လား။

ရုပ္၀တၳဳေတြ တိုးတက္သေလာက္ စိတ္၀တၳဳေတြ နိမ့္က်လာတာ အထင္အရွားပါပဲ။

တျခား ဘုရားေတြေတာ့ ဘာေတြေဟာလို႔ ဘယ္လိုကယ္မ,မယ္ မသိေပမယ့္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမတ္ဗုဒၶ ကေတာ့ သက္ေတာ္ထင္ရွား ရိွစဥ္ကတည္းကိုက ဘုရားနား လာကပ္ေနတ့ဲ ရဟန္းကိုေတာင္ ေမာင္းထုတ္ ခ့ဲဖူး ပါတယ္။

ငါ့ကို ဖူးေျမွာ္ေနလို႔ အလကားပဲ၊ ငါေဟာတ့ဲ တရားကိုသာ က်င့္ႀကံအားထုတ္လို႔ ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာခ့ဲတ့ဲ ျမတ္ဗုဒၶပါ။ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ျမတ္ဗုဒၶဆိုတာ ဟင္းစားေပးတ့ဲသူ မဟုတ္ပါ၊ ကြန္ခ်က္ပါ ျပခ့ဲသူပါ။ (ကၽြန္ေတာ့္မွာ တျခား ဥပမာေပးစရာ မတတ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စာေပအားနည္းခ်က္ပါ၊ သည္းခံေတာ္မူၾကပါ။)

အ့ဲဒါကို ရလာမယ့္ဟင္းစား ( ခ်က္စားစရာေလးေတြ ) ေျမွာ္ၿပီးသာ ေနၾကဦးမယ္ ဆိုရင္ေတာ့-

ကိုယ္တကယ္ အက်ိဳးရိွေစမယ့္ ကြန္ခ်က္ (ကြန္ပစ္တတ္မႈ) မသိပဲ၊ ဆင္းရဲတြင္း နက္ၿပီးရင္း နက္ေနၾက ရဦးမွာပါ။

ဒီေတာ့ လူငယ္ေတြ လူလတ္ေတြ စြမ္းအားရိွလာေအာင္၊ တန္ဖိုးရိွလာေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ ဘယ္လို ထုတ္ေဆာင္ ၾကမွာလဲ။

အ့ဲဒါဟာ ဒီ Blog ကို ေရးရျခင္းရဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ မူလ ရည္ရြယ္ခ်က္ပါ။

ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ဘ၀ေအာင္ျမင္ေရး၊ သံသရာ ဆင္းရဲဒုကၡမွ အၿပီးတုိင္ လြတ္ေျမာက္ ေရးအထိ တရားစစ္ တရားမွန္ေတြ လမ္းၫႊန္ခ်က္ေတြ ရိွၿပီးသားပါ။

လက္ေတြ႔လိုက္နာ က်င့္သုံးႏိုင္ၾကရင္

ကိုယ့္ကိုမွာ ကိန္းေနတ့ဲ မေကာင္းမႈဓာတ္ (ပါပဓာတ္)ေတြ ပါးသြားပါလိမ့္မယ္၊ ေနာက္ ကုသိုလ္ဓါတ္ (ဓမၼဓာတ္)ေတြ ကိန္း-ကိန္းလာပါလိမ့္မယ္၊ အ့ဲဒီအခါမွာ ေလာကီေအာင္ျမင္မႈေတြ ရလာပါလိမ့္မယ္။

ကိုယ့္မွာ ရိွမွ သူမ်ားကို ေပးႏိုင္မွာပါ။

ကိုယ္ အရင္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ႀကိဳးစား၊ ေနာက္ေတာ့ မွ်ေ၀၊ မိမိေရာ သူတစ္ပါးပါ ခ်မ္းသာေစမယ့္ လမ္းေၾကာင္းကို ေရာက္လာမွာပါ။

စာဖတ္သူ ခံစားဖူးလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

“ကၽြန္ေတာ္ မေကာင္းမွန္းေတာ့ သိပါတယ္၊ စိတ္မထိန္းႏိုင္လို႔ပါ” ဆိုတ့ဲ အေတြ႔အႀကံဳေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပုထုဇဥ္ေတြမွာ အမ်ားႀကီးပါ။

ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ တရားေတာ္ေတြကို မွန္ကန္စြာ သိလာၿပီး၊ က်င့္လာရင္-

“မေကာင္းမွန္းလည္းသိတယ္၊ မလုပ္ပဲလည္း ေနႏိုင္တယ္”

“ေကာင္းမွန္းလည္းသိတယ္၊ လုပ္လည္း လုပ္ျဖစ္တယ္”

ဆိုတ့ဲ အေနအထားကို ေရာက္လာမွာပါ။

“မိမိမွာ ရိွတ့ဲ စြမ္းအားေတြ အကုန္ထုတ္သုံး ႏိုင္တ့ဲသူ” ျဖစ္လာမွာပါ။

ေလာေလာဆယ္ ဂုရုႀကီး ဦးဂိုအင္ကာကိုပဲ ၾကည့္ပါ။

တရားေတာ္ရဲ႕ သေဘာအမွန္ကို ငယ္စဥ္(အသက္ ၂၅ ႏွစ္အရြယ္)ေလာက္ထဲက သိခ့ဲေတာ့ ကမၻာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ဘယ္လိုမွ ထင္ႏိုင္စရာ မရိွတ့ဲ လုပ္ငန္းေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ ႏိုင္ေနတာ လက္ေတြ႔ ပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လူငယ္လူလတ္ေတြေရာ ဘာျဖစ္လို႔ ျဖစ္မလာရမွာလဲ?

ေရွ႕ကိုလည္း ဆက္ဖတ္ႏိုင္ဖို႔ အားေမြးပါဦး။

ေနာက္တခန္းမွာ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ တရားေတာ္ေတြကို လူငယ္လူလတ္တို႔ နားလည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ႀကဳိးစား တင္ဆက္ပါမယ္။

ၿပီးရင္ ေနာက္ဆုံးအခန္းမွာ ၀ိပႆနာ တရားေတာ္ အားထုတ္နည္း ေဖာ္ျပပါမယ္။ ဇန္န၀ါရီလ (၄)ရက္ေန႔မွာ ေနာက္ဆုံး အခန္း တင္ဆက္ႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳးစားပါမယ္။

ကၽြန္ေတာ္သိလို႔ တတ္လို႔ မဟုတ္ပါ၊ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ တရားေတာ္ေတြကို ဉာဏ္မီွသမွ် ရွင္းျပေနတာပါ။

ဥပမာ ေျပာရရင္ ေက်ာင္းဆရာလိုေပါ့။

ေဒၚလတန္ရဲ႕ အက္တမ္သီအိုရီဟာ ေဒၚလတန္ ေဖာ္ထုတ္ထားတ့ဲ သီအိုရီပါ။ အ့ဲဒီ သီအိုရီကို ဓာတုေဗဒ သင္တ့ဲဆရာက ေက်ာင္းသားေတြ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပတ့ဲ သေဘာမ်ိဳးပါ။

စာသင္ေကာင္းတ့ဲ ဆရာမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စြမ္းအားရိွသေလာက္ေတာ့ ႀကိဳးစားေနတာ ပါပဲ။

ႏွစ္သစ္မွာ လူသစ္ စိတ္သစ္နဲ႔ ျမတ္ဗုဒၶ တရားေက်းဇူးနဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈေတြ ရေအာင္ စြမ္းေဆာင္ၾကပါ စို႔လားခင္ဗ်ာ။

1 Comment

  1. Anonymous said,

    November 19, 2018 at 4:44 am

    ေစာက္တလြဲပါကြာ…အဟုတ္မွတ္လို႔ ဖတ္ေနတာ။ကိုယ္ရည္ေသြး ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ လာေတြ႔ေနတယ္။သူမ်ား ယံုၾကည္မႈကို တြန္းတိုက္ျပီးေရးတာ ေအာက္တန္းက်တဲ့ အေရးအသားလို႔ ေခၚတယ္။


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: