ျမတ္ဗုဒၶ၏ ၀ိပႆနာတရားေတာ္ႏွင့္ လူငယ္လူလတ္ အပိုင္း(၈) နိဂုံးပိုင္း

ဒီအပိုင္းဟာ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ၀ိပႆနာ တရားေတာ္ႏွင့္ လူငယ္လူလတ္ဆိုတ့ဲ ေဆာင္းပါးရွည္ရဲ႕ ေနာက္ဆုံးအပိုင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီအပိုင္းမွာေတာ့ –

လူငယ္လူလတ္ေတြရဲ႕ စြမ္းအားေတြ ျမင့္တက္လာေအာင္

စိတ္ခ်မ္းသာမႈကို ရရွိလာေအာင္၊ အမွန္နဲ႔ အမွားကို တိတိက်က် ခဲြျခားသိျမင္ ႏိုင္တ့ဲဉာဏ္ပညာကို

ဧကန္အမွန္ ေဖာ္ေဆာင္ေပးႏိုင္မဲ့ ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္နည္းကို တင္ျပၿပီး နိဂုံးခ်ဳပ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဉာဏ္ပညာႏွင့္ အေလ့အက်င့္ (အသိႏွင့္အက်င့္) မွန္ကန္မွ ျပည့္စုံတဲ့ ၀ိပႆနာ ျဖစ္မွလည္း အက်ိဳးမ်ားမွာပါ။

မွန္တာ မလုပ္မိလို႔ ေကာင္းက်ဳိးမရတာသာ ျဖစ္ႏိုင္ၿပီး၊

မွားတာ လုပ္မိရင္ေတာ့ ဆိုးက်ဳိးရႏိုင္တာမို႔ ဘာမွ မလုပ္တာက ခပ္ေကာင္းေကာင္း ျဖစ္ဦးမွာပါ။

ဒါေၾကာင့္ မိမိဟာ မွန္ကန္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းကို ေရြးၿပီး ေလွ်ာက္မိဖို႔ လိုပါတယ္။

အဲ့ဒီအတြက္လည္း လူငယ္လူလတ္တို႔ ဘာမွ်ပူပန္စရာ မရွိပါဘူး။

ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ျမတ္ဗုဒၶက အျပည့္အစုံ ညႊန္ျပထားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။

x x x

ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕တရားေတာ္ေတြဟာ သဘာ၀တရားေတြကို ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ထိုးထိုးထြင္းထြင္း သိေအာင္ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ က်င့္ႀကံအားထုတ္ၿပီးမွ ရလာတ့ဲ ဉာဏ္ပညာနဲ႔ လူသားေတြ သူသိသလို သိေအာင္၊ သူခ်မ္းသာသလို ခ်မ္းသာေအာင္၊ သူလြတ္ေျမာက္သလို လြတ္ေျမာက္ေအာင္ အႏိႈင္းမ့ဲတ့ဲ ေစတနာေတြနဲ႔ ေဟာၾကား ထားခဲ့တာေတြပါ။ သဘာ၀တရားေတြပါ။

သဘာ၀တရားကို ဆန္႔က်င္ခ်င္ရင္ေတာ့ လြယ္လြယ္ေလးပါ၊ ကိုယ့္လက္ႀကီး မီးပုံထဲ ထိုးထည့္ထားၿပီး ေအးတယ္ ေအးတယ္ ေကာင္းလိုက္တာလို႔ ေအာ္ေနရုံပါပဲ။

ေနာက္ဆုံး ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိတ့ဲ ျမတ္ဗုဒၶသာမက ေရွးအစဥ္အဆက္က ပြင့္ေတာ္မူခ့ဲတ့ဲ ဗုဒၶအဆူဆူရဲ႕ အႏွစ္ခ်ဳပ္ တရားက-

ၾကားဖူးဖတ္ဖူးၾကၿပီး ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။

သဗၺပါပႆ အကရဏံ (မေကာင္းမႈ အလုံးစုံမွ ေရွာင္ပါ)

ကုသလႆ ဥပသမၺဒါ ( ေကာင္းမႈ မွန္သမွ် ျပဳပါ )

သစိတၱ ပရိေယာဒပနံ ( စိတ္ကို ျဖဴစင္ေအာင္ ထားပါ)

ဧတံ ဗုဒၶါန သာသနံ ( အထက္ပါ အေၾကာင္းသုံးပါးတို႔ကား ဗုဒၶအဆူဆူတို႔၏ သာသနာ အဆုံးအမ ေပတည္းလို႕) လို႔ အတိအလင္း ဆိုခ့ဲပါတယ္။

ဘာမွ အမွား ရွာမေတြ႔ပါဘူး၊ ေကာင္းမြန္ ျမင့္ျမတ္တ့ဲ လမ္းၫႊန္ခ်က္ေတြပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ ေလာကရဲ႕သဘာ၀ တနည္းအားျဖင့္ ဓမၼႏွင့္ အဓမၼဟာ ဒြန္တဲြေနတတ္တာေၾကာင့္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေကာင္း ကိုယ္ထင္တာကို မွန္တယ္လို႔ တဇြတ္ထိုး လုပ္တတ္တ့ဲလူေတြ ကမၻာအစ ကမၻာအလယ္ ကမၻာအဆုံးထိ ရိွေနမွာပါပဲ။ လူေတြ ဉာဏ္ပညာႀကီးတ့ဲ ကာလေတြမွာ ကမၻာႀကီးဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းလို႔ေနတယ္ေပါ့-

ဘယ္လို ေခတ္ကာလ အခ်ိန္အခါေတြမွာ လူေတြဟာ ဉာဏ္ပညာႀကီးတတ္ပါသလဲဆိုေတာ့-

အဓမၼ၀ါဒေတြ ေမွးမိွန္ေနတ့ဲ ကာလေတြ၊

လူသားတစ္ဦးခ်င္းတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕စိတ္ေတြတည္ၿငိမ္(စြမ္းအားတက္)ေနတ့ဲအခ်ိန္ေတြဟာ ဉာဏ္ပညာ ႀကီးတတ္ ပါတယ္။

ဉာဏ္ပညာႀကီးတ့ဲသူေတြကလည္း လက္ၫိႈးကို ထိုးခ်င္ရာထိုးေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ သူမ်ား ႏွာေခါင္းေပါက္ထဲကို ကိုယ့္လက္ၫိႈး ထိုးမထည့္တတ္ ၾကပါဘူး။

အခု ေဖာ္ျပမယ့္ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ ၀ိပႆနာ တရားေတာ္ဟာ ဒုတိယအေျခအေနျဖစ္တ့ဲ လူသား တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ စိတ္ေတြ တည္ၿငိမ္ (စြမ္းအားတက္) လာေအာင္ ေကာင္းစြာ အေထာက္အကူ ျပဳမယ့္ နည္းပညာလို႔ ယုံၾကည္စိတ္ခ် ထားပါ။

ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕ပိုင္းမွာ တင္ျပခ့ဲတ့ဲ မဟာေဗာဓိၿမိဳင္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ လမ္းၫႊန္ျပမႈေလးကို ျပန္သတိရပါ။

၀ိပႆနာတရား အားမထုတ္ေသးခင္ ပုဂၢိဳလ္ဟာ “သမာဓိ႒ိ” နဲ႔ အရင္စရပါမယ္။ ယုံၾကည္မႈနဲ႔ သြားရမယ္ေပါ့ေလ။

ကဲ … လိုရင္း ေရာက္ေအာင္ ဆက္ၾကပါဦးစို႔။

x x x

၀ိပႆနာတရား စတင္ အားထုတ္ေတာ့မယ့္ ပုဂၢိဳလ္ဟာ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ တရားစစ္ တရားမွန္ကို သိထားဖို႔ လိုပါတယ္။ အက်င့္လည္း မွန္ရပါမယ္။

ဒီေနရာမွာ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ေ၀ဘူဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးရဲ႕ ဥပမာေပး လမ္းၫႊန္မႈဟာ အလြန္ ျပည့္စုံတာေၾကာင့္ ေဖာ္ျပ ပါရေစ။

ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ေ၀ဘူဆရာေတာ္ႀကီးက မႏၱေလး သြားခ်င္တ့ဲသူဟာ မႏၱေလးသြားမယ့္ ရထား ကို အရင္ေတြ႔ေအာင္ရွာ တတ္ရမယ္၊ (ရထားေတြ႔တိုင္း ရမ္းသမ္း တက္မထိုင္လိုက္နဲ႔၊ ေသခ်ာေအာင္ အခိ်န္ယူဆိုတ့ဲ သေဘာပါပဲ) မႏၱေလးထြက္မ့ဲ ရထား အမွန္လို႔ သိရင္ေတာ့ စိတ္ခ်လက္ခ် ထိုင္ေနလိုက္ေတာ့-တ့ဲ။

– ရထား ရပ္ေနလည္းမဆင္းနဲ႔၊ ထုိင္ေန၊ ( မေတြေ၀နဲ႔ )

– ရထားထြက္ရင္းလည္း မဆင္းနဲ႔၊ ထိုင္ေန၊ ( ဆက္အားထုတ္ )

– ရထား ေခ်ာက္ထဲ ဆင္းသြားလည္း မဆင္းနဲ႔ ၊ ထိုင္ေန၊ ( အခက္အခဲ ႀကံဳလည္း ဆက္အားထုတ္ )

– ရထား ေတာင္္ေပၚတက္သြားလည္း မဆင္းနဲ႔ ၊ ထိုင္ေန၊ ( ေအးခ်မ္းမႈေလးေတြ႔ရုံနဲ႔ ရပ္မပစ္လိုက္နဲ႔ ဆက္အားထုတ္ )

– ေနာက္ဆုံး ရထားက ရန္ကုန္ျပန္လွည့္လာလည္း မဆင္းနဲ႔ ၊ ထိုင္ေန၊ ( တခါတေလ ငါလုပ္ရတာ အလကားပဲလို႔ထင္လာတတ္ၾကတယ္၊ သံသရာ တစ္ေလွ်ာက္လုံးနဲ႔ ပစၥဳပၸန္ေၾကာင့္ ကိန္းေအာင္း ေနတ့ဲ ကိေလသာအကုသိုလ္ဓာတ္ ေတြကို ဘယ္လိုလုပ္ ခ်က္ျခင္းကုန္ေအာင္ delete လုပ္ႏိုင္ၾကမွာလဲ၊ အားမေလ်ာ့နဲ႔၊ ဆက္အားထုတ္ )

အခ်ိန္တန္ေတာ့ မႏၱေလး ေရာက္သြားလိမ့္မယ္တ့ဲ။

ဒါပါပဲ၊ အတို၊အရွင္းဆုံး ဥပမာေပးပါပဲ။

တရားအားထုတ္လိုသူေတြ မျဖစ္မေန လက္ကိုင္ထားရမယ့္ လမ္းၫႊန္ခ်က္လို႔ မွတ္ထားေပးပါ။

အဓိပၸါယ္က တရားစစ္ တရားမွန္ ေတြ႔ေအာင္ရွာ၊ ၿပီးရင္ နည္းမွန္လမ္းမွန္ အားထုတ္ေတာ့ ဆိုတ့ဲ ၫႊန္ၾကားခ်က္ပါပဲ။(သူေတာ္ေကာင္း ပညာရိွႀကီးမ်ားရဲ႕ စကားေတြဟာ အလြန္ကို အေလးအနက္ရိွပါတယ္၊ ျမင္ေအာင္ ၾကည့္တတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ နားႀကီးႀကီး- ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးကို ဆိုလိုပါတယ္။)

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ေလာဘလုံး၀ မထားရပါဘူး၊ ( အထူးသတိျပဳရမွာပါ)

ျမတ္ဗုဒၶက သံသရာ(ဒုကၡသစၥာ) လည္ျခင္းရဲ႕ တရားခံႏွစ္ေယာက္ဟာ အ၀ိဇၨာ(မသိမႈနဲ႔)၊ တဏွာ(ေလာဘ)လို႔ အတိအက် ၫႊန္ျပထားၿပီးသားပါ၊ (ေလာဘကို အေရာင္ မခ်ယ္မိ ေစဖို႔လည္း သတိထားပါ၊ ေရွ႕က ေျပာခ့ဲၿပီးပါၿပီ။)

အ၀ိဇၨာကေန ၀ိဇၨာျဖစ္ေအာင္ကေတာ့ ျမတ္ဗုဒၶလို သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ရွင္က ေဟာျပထားတာေတြ ရိွေနၿပီးျဖစ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေလ့လာ ေၾကာင့္ၾကစိုက္ၾကရင္ သိလာႏိုင္ေပမယ့္-

တဏွာ(ေလာဘ)ကေတာ့ အလြန္ေကာက္က်စ္တ့ဲ သေဘာရိွတယ္လို႔ ဦးစြာ ခံယူထားၿပီး၊ ေလာဘကို ပိုသတိထားပါ။

နိဗၺာနဓာတ္ဆိုတာအလြန္သိမ္ေမြ႔ပါတယ္၊နိဗၺာန္ေရာက္ခ်င္ေနရင္နိဗၺာန္မေရာက္ေတာ့ပါဘူး ။ (လူငယ္လူလတ္မ်ားကို တိုက္တြန္းပါတယ္၊ မူလပဏၰာသ- မူလပရိယာယသုတ္ေတာ္ကို ေသခ်ာစြာ ဖတ္ရႈၿပီး၊ လိုရင္းကို သေဘာေပါက္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည့္ၾကပါ။ အလြန္ျမင့္တဲ့ Logic ေတြ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေသခ်ာ ဖတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။)

ဒီေနရာမွာ အလ်ဥ္းသင့္လို႔-အဂၤလိပ္စကားပုံေလး တစ္ခု ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။

ေလးနက္တ့ဲ အေတြးအေခၚ ပါေနလို႔ပါ။

အ့ဲဒါကေတာ့-Humility is the strange thing, if you think that you got it, you lost it. – တ့ဲ။

နားလည္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။

အဂၤလိပ္စာ အားနည္းသူေတြအတြက္ ဘာသာျပန္ေပးရရင္ေတာ့-

“နိ၀ါတ (ႏွိမ္ခ်မႈ)တရားသည္ အလြန္ထူးဆန္းေသာ အရာျဖစ္ပါသည္။ သင့္တြင္ နိ၀ါတ တရားရိွၿပီဟု သင္ထင္လိုက္သည္ ႏွင့္ ၄င္း နိ၀ါတ တရားကို သင္ဆုံးရႈံးသြားၿပီ ျဖစ္၏”–တ့ဲ။

နိဗၺာန္ကို လိုခ်င္တယ္ဆိုတာလဲ ေလာဘတစ္မ်ိဳးပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ ေလာဘ လုံး၀ကင္းမွ ရအပ္သိအပ္ေသာ နိဗၺာန္ကို ေလာဘပါေနရင္ မေရာက္ႏိုင္ မသိႏိုင္ေတာ့ပါ။

တရားလည္း မရခ်င္ပါနဲ႔။

ေသာတာပန္လည္း မျဖစ္ခ်င္ပါနဲ႔

ျဖစ္ခ်င္လြန္းလို႔ မျဖစ္လာေတာ့ ေဒါသပါ ထြက္လာတတ္ပါတယ္၊

ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ လုပ္ခ်င္တာေတြလည္း ျဖစ္လာတတ္တယ္၊

ေကာင္းေအာင္လုပ္ေနရာက၊ အဆိုးေတြကို မေထြးေပြ႔မိပါေစနဲ႔။

စာေရးေနရင္းဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးရဲ႕ေက်းဇူးႀကီးလွတ့ဲအဆိုအမိန္႔ေလးတစ္ခု သတိရလာ ျပန္ ပါတယ္။ (သည္းခံေနာ္)

ဆရာေတာ္ႀကီးက နိဗၺာန္ကို “တလင္း” နဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီး ေျပာျပပါတယ္။ “တလင္း” ဆိုတာ လုပ္ယူရတာ မဟုတ္ဘူးတ့ဲ။ လုပ္ရတာက ရိုးျပတ္္ရွင္းတာ၊ ပတ္ၾကားအက္ထဲ ေျမႀကီးထည့္တာ၊ ဒင္နဲ႔ေဆာင့္ၿပီး ေျမၫိွတာ၊ ေရျဖန္းတာ၊ တံျမက္စည္း လွည္းတာ ေတြက လုပ္ရမယ့္ အလုပ္-တ့ဲ၊ အခ်ိန္ တန္ေတာ့ (အားလုံးျပည့္စုံေတာ့) “တလင္း” ျဖစ္လာတာပါပဲ-တ့ဲ။

ဒီေတာ့ ဘာမွ မေမွ်ာ္နဲ႔ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာေတြကိုသာ လုပ္ေန၊ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ တရားေတာ္ အစစ္အမွန္ မွန္သမွ် အက်ိဳးယုတ္ေအာင္ ေဟာတာ တစ္ခုမွ မရိွပါဘူး။

x x x

၀ိပႆနာ လုပ္ငန္းဖက္ ျပန္ေကာက္ၾကရေအာင္။

၀ိပႆနာတရား အားထုတ္နည္းမ်ား မ်ားစြာ ရိွၾကပါတယ္၊ ဘယ္လိုပဲရိွရိွ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ( တရားစစ္ တရားမွန္ မွန္ရင္) အတူတူခ်ည္းပါပဲလို႔ သိေစလိုပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕က နည္းေပၚလိုက္လို႔ လြယ္လြယ္ကူကူ က်င့္ႀကံအားထုတ္လို႔ရၿပီး (၀ိပႆနာ ယာနိက) တခ်ိဳ႕နည္းေတြ ကေတာ့ တကူးတကန့္ အားထုတ္မွကို ရပါတယ္ (သမထယာနိက)။

ဒီေနရာမွာကၽြန္ေတာ္ရည္ၫႊန္းေနတ့ဲလူငယ္လူလတ္မ်ားဟာ အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ အားထုတ္ၾကရမွာ ဆိုေတာ့ အလုပ္လုပ္ရင္း အားထုတ္လို႔ရတ့ဲ နည္းလမ္းက ပိုသင့္ေလ်ာ္မယ္ထင္လို႔ ေ၀ဘူဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး လမ္းၫႊန္တ့ဲ နည္းလမ္း ေလး ကို ေဖာ္ျပမွာပါ။

ဟုတ္ၿပီ ဓမၼမိတ္ေဆြ-

ေလာဘမထားဖို႔ မွာၿပီးပါၿပီ။

ေနာက္တစ္ခုက ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္လိုသူဟာ ရုပ္နဲ႔ နာမ္နဲ႔ သေဘာ သိထားရပါမယ္။

လူမွာ ရုပ္ရယ္၊ နာမ္ရယ္ လို႔ ရိွပါတယ္။

ရုပ္ဆိုရာမွာလည္း ဒီကိုယ္ႀကီးကို ေျပာေနတာမဟုတ္ပါဘူး၊ (ဒီကိုယ္ႀကီးကိုေတာ့ အရင္းအႏွီး လုပ္ရမွာ ျဖစ္ေပမယ့္) ဉာဏ္ထည့္တ့ဲအခါ ရုပ္ဆိုတာ ဓာတ္ႀကီးေလးပါး ေျမ ေရ ေလ မီး နဲ႔ ဂႏၶ ၀ဏၰ ၾသဇ ရသ ဆိုတ့ဲ အ႒ကလာပၸ အစုအေ၀းလို႔ သိထားမွ ၀ိပႆနာဉာဏ္ ေရာက္မွာမို႔ ဒီလိုေလးလည္း သိထားရပါမယ္။

နာမ္မ်ားကေတာ့ စိတ္ ၈၉ ပါး၊ ေစတသိက္ ၅၂ ပါး ပါ၀င္တာကို ၀ိပႆနာရႈလို႔ ရေအာင္ ခႏၶာ(အစု အေ၀း)ဖဲြ႕တ့ဲအခါ ေ၀ဒနကၡႏၶာ(ခံစားမႈသေဘာ)၊ သညာကၡႏၶာ (မွတ္သားမႈသေဘာ)၊ သခၤါရကၡႏၶာ (ေစ့ေဆာ္မႈသေဘာ)၊ ၀ိညာဏကၡႏၶာ (သိမႈသေဘာ) လို႔ သိထားရင္ လုံေလာက္ပါတယ္။

x x x

၀ိပႆနာတရား အားထုတ္တယ္ဆိုတာ ငါေကာင္ႀကီးရယ္လို႔ စဲြလန္းေနတ့ဲ ဒီခႏၶာငါးပါး (ရုပ္၊ ေ၀ဒနာ၊ သညာ၊ သခၤါရ၊ ၀ိညာဏ္)တို႔ရဲ႕ သေဘာ အမွန္ဟာ ဘာလဲ၊

သူတို႔ဟာ ဘယ္လိုသေဘာရိွသလဲ ?

ၿမဲတ့ဲ အရာေတြလား ?

မၿမဲတ့ဲအရာေတြလား ?

လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ကိုင္ျပလို႔ ရတ့ဲ အရာေတြလား ?

စဲြလန္းမယ္ဆိုရင္ စဲြလန္း အပ္သလား ?

ဆိုတာေတြကို မိမိ ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္မွာ ထင္ရွား ေပၚလြင္လာေအာင္ လုပ္တ့ဲ နည္းပညာပါ။ ( ဒါေၾကာင့္ အထူးရႈမွတ္တယ္ လို႔ ေခၚတာပါ။)

ဒီေလာက္ သိရခက္တ့ဲ ရုပ္ေတြ နာမ္ေတြရဲ႕ အေၾကာင္း ေလ့လာရမွာဆိုေတာ့ ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္စ ပုဂၢိဳလ္ဟာ ကိုယ္ၿငိမ္ စိတ္ၿငိမ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ စိတ္ဟာ ႏွလုံးက စတင္တယ္လို႔ ေရွ႕မွာ တင္ျပခ့ဲၿပီးပါၿပီ။

စိတ္ၿငိမ္ေအာင္ ကိုယ္ၿငိမ္ဖို႔ (ႏွလုံးၿငိမ္ဖို႔) လိုတ့ဲအတြက္ ထိုင္ၿပီး ၿငိမ္ၿငိမ္ရႈမွတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။

ရုပ္ရွင္ရုံ လက္မွတ္သိမ္းသူဟာ တစ္ေနရာထဲ ရပ္ၿပီး၊ ေစာင့္ေနဖို႔လိုသလိုေပါ့္။ ဟိုေျပးလိုက္ ဒီေျပးလိုက္ ဆိုရင္ လက္မွတ္ မရိွတဲ့ သူေတြလည္း အကုန္ ရုံထဲ ၀င္ကုန္ၾကမွာေပါ့၊ (လြတ္ကုန္မွာေပါ့) ဒီသေဘာပါ။

ထိုင္တာကေတာ့ ဣရိယာပုတ္မေျပာင္းပဲ ၾကာၾကာေလးထိုင္ႏိုင္ေအာင္ သက္သက္သာသာ ထိုင္ရပါမယ္။

ညာေျခကိုေရွ႕၊ ဘယ္ေျခကို အတြင္းသြင္း ေျခေထာက္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ တစ္ေခ်ာင္း ထပ္မထားပဲ ထိုင္ရင္ သင့္ေလ်ာ္ ပါတယ္။

တင္ပလႅင္ ေခြေပၚမွာ ဘယ္လက္ဖ၀ါးေပၚ ညာလက္ဖ၀ါးေလးတင္၊ ကိုယ္ကို ေျဖာင့္ေျဖာင့္ မတ္မတ္ထား၊

ေခါင္းကို ေရွ႕တည့္တည့္ မ်က္ႏွာမူ ထားရင္ အဆင္ေျပပါၿပီ။

ဒြါရေျခာက္ပါး ရိွတယ္လို႔ အရင္က တင္ျပခ့ဲၿပီးပါၿပီ။

မ်က္ေစ့ပိတ္ထားလိုက္တာနဲ႔ အာရုံမ်ားရာကေန နည္းသြားပါလိမ့္မယ္။

ပါးစပ္ကိုလည္း ႏႈတ္ခမ္း ၂ ခု ထိရုံ ေစ့ထားလိုက္ ရုံပါပဲ။

(တရားအားထုတ္ေနစဥ္ စကားေတြလည္း ေျပာမေနေတာ့ဘူး၊)

ၿပီးရင္

– ဒီ ခ်မ္းသာေရး (သံသရာ၀ဋ္က ကၽြတ္ေရး) နည္းလမ္းကို ေပးတ့ဲ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ေက်းဇူးကို အာရုံျပဳလိုက္။

– (၃၁)ဘုံမွာ ရိွတ့ဲ သတၱ၀ါအားလုံး ခ်မ္းသာၾကပါေစလို႔ ေမတၱာကို ေရွးရႈလိုက္။

– ေသျခင္းတရားနဲ႔ သတၱ၀ါတိုင္း မကင္းဘူးလို႔လည္း ဆင္ျခင္လိုက္။

– ဒီခႏၶာႀကီးဟာလည္း ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ရာမရိွ ၊ ရြံစရာ အတိၿပီးတ့ဲ ခႏၶာ အမွန္ပဲ လို႔လည္း စိတ္ထဲက ႏွလုံးသြင္းလိုက္ ပါဦး။

ၿပီးရင္

စိတ္အာရုံကို ႏွာေခါင္းေပါက္ေလးမွာ စိတ္ၫႊတ္ၿပီး၊ ေစာင့္ၾကည့္လိုက္ပါ။

ကဲ လက္ေတြ႔ လုပ္ၾကည့္ရေအာင္ပါ။

ကြန္ျပဴတာေရွ႕မွာ ထိုင္ရင္းပဲ မ်က္ေစ့ေလးကို တစ္ခ်က္ မိွတ္လိုက္ပါ။

၀င္သက္ ထြက္သက္ေလးတစ္ခ်က္ကို ျပင္းျပင္းေလး ရွဴသြင္း၊ ထုတ္ လုပ္လိုက္ပါ။ သက္ျပင္း ခ် တ့ဲ သေဘာေပါ့။

ၿပီးရင္ ႏွာေခါင္းေပါက္ကို အာရုံျပဳေနပါ။

၀င္ေလ ထြက္ေလေလး ၀င္တာ ထြက္တာကို စိတ္ ဘယ္မွ မေရာက္ေစပဲ ေသခ်ာ သိေအာင္ စိတ္စိုက္လိုက္ပါ။ (ပထမ တစ္ခ်က္ မမိရင္ ဒုတိယ၊ မမိေသးရင္ တတိယ ၃ ခ်က္မွာ တစ္ခ်က္ေတာ့ ပိုင္ပိုင္ ႏိုင္ႏိုင္ မိေကာင္းပါရဲ့။)

ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ တစ္ခ်က္မိၿပီးၿပီိဆိုရင္ စာရႈသူ မ်က္လုံးကို ဖြင့္လိုက္ပါ။

ၿပီးရင္ ကၽြန္ေတာ္ေမးတာေလးေတြ ေျဖၾကည့္ပါ။

အ့ဲဒီ ၀င္ေလ ထြက္ေလေလးကို ေကာင္းစြာ မိလိုက္တ့ဲ အခိ်န္မွာ-

ခင္ဗ်ား ကိုယ္ႀကီးက သူတပါးကို ထိခိုက္မိေစသလား?

“————” ( ဘယ္ထိခိုက္ေစမလဲေနာ္ ၿငိမ္ေနတာ)

ဒီလိုဆို ကာယကံ လုံၿခံဳေနပါၿပီ။

ပါးစပ္ကေရာ တစ္ခုခု ထုတ္ေျပာမိလိုက္ေသးလား?

“————” (ပါးစပ္ေစ့ထားတာ၊ ဘယ္ေျပာမိပါ့မလဲ)

ဒီလိုဆို ၀စီကံ လုံေနပါၿပီ။

စိတ္ကေရာ တစ္ခုခု ေတြးလိုက္ မိေသးလား?

“————” ( ၀င္ေလ ထြက္ေလကို သိလိုက္တ့ဲအခိုက္မွာေတာ့ ဘယ္ေတြးမိပါ့မလဲ ေနာ္၊ စိတ္ဆိုတာတစ္ခ်ိန္မွာ တစ္ခုပဲ ျဖစ္လို႔ရတာ မဟုတ္လား)

ဒီလိုဆို မေနာကံ လုံၿခဳံေနပါၿပီ။

အလကား အလုပ္လို႔ မမွတ္လိုက္ပါနဲ႔ ဓမၼမိတ္ေဆြ။

ဓမၼမိတ္ေဆြဟာ ရႈမွတ္မႈ တစ္ခ်က္စီ တစ္ခ်က္စီတိုင္းမွာ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံ ကံသုံးပါး လုံေနၿပီလို႔ သိလိုက္ပါ။

ေနာက္ထပ္ ေမးခြန္းေလး ထပ္ေမးပါဦးမယ္။

၀င္ေလ ထြက္ေလေလး ေကာင္းစြာမိလိုက္တ့ဲ အခ်ိန္မွာ-

သူတပါး ဒုကၡေရာက္ေစမယ့္ စီးပြါးရွာမႈ လုပ္ျဖစ္လိုက္လား?

“————” ( ဘယ္လုပ္ပါ့မလဲေနာ္ )

ဒီလိုဆို သမၼာအာဇီ၀ ျဖစ္ေနပါၿပီ။

၀င္ေလထြက္ေလကို ေကာင္းမြန္ မွန္ကန္စြာ ျပဳလုပ္လိုက္တာလား ?

“———-” (သတိထားၿပီး ရႈမွတ္လိုက္တယ္ဆိုေတာ့ မွန္ကန္စြာ ျပဳတာ ဟုတ္တာေပါ့ )

ဒီလိုဆို သမၼာ ကမၼႏၱ ျဖစ္ေနပါၿပီ။

အ့ဲဒီလို သိလိုက္တ့ဲ အခိုက္မွာ အတင္းအဖ်င္းေတြ သူတပါးကို ထိခိုက္မ့ဲစကားေတြေရာ ေျပာလိုက္ မိေသးလား?

“————-” (ပါးစပ္ပိတ္ၿပီး ရႈမွတ္ေနတာေလ)

ဒီလိုဆို သမၼာ၀ါစာ ျဖစ္ေနပါၿပီ။

အ့ဲဒီ ရႈမွတ္မႈ တစ္ခ်က္ေလးနဲ႔ သင္ဘာေတြကို က်င့္သုံးၿပီးၿပီလဲ၊ သင္ကိုယ္တို္င္ လက္ေတြ႔ ခံစားၿပီး သင္ကိုယ္တုိင္ သိခ့ဲၿပီးပါၿပီ။

ဓမၼမိတ္ေဆြ

ပိဋကတ္သုံးပုံကို အႏွစ္ခ်ဳပ္လိုက္တ့ဲ မဂၢင္ရွစ္ပါး၊ တနည္းအားျဖင့္ သိကၡာ ၃ ပါးျဖစ္တ့ဲ သီလမဂၢင္၊ သမာဓိမဂၢင္၊ ပညာမဂၢင္ ဆိုတ့ဲ မဂၢင္သုံးပါးထဲက အေျခခံအက်ဆုံး အလိုအပ္ဆုံးျဖစ္တ့ဲ-

သီလမဂၢင္လမ္းကို အ့ဲဒီ တဒဂၤေလးမွာ သင္ေလွ်ာက္ခ့ဲၿပီးၿပီဆိုတာ ၀မ္းေျမာက္စြာနဲ႔ သိလိုက္ပါ။

ကာယကံ ၀စီကံ မေနာကံ ကံသုံးပါးလည္း အ့ဲဒီ အခိုက္အတန္႔ေလးမွာ လုံၿခံဳေနၿပီ ဆိုတာကို ၀မ္းေျမာက္စြာနဲ႔ သိလိုက္ပါ။

ဓမၼမိတ္ေဆြ

သင္လုပ္ခ့ဲတ့ဲ အလုပ္ေလးတစ္ခုအတြက္ ရအပ္တ့ဲ ေက်းဇူးအျပည့္အစုံ သိရေအာင္ ျမတ္ဗုဒၶေက်းဇူးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္ေျပာျပ ပါဦးမယ္။

ျမတ္ဗုဒၶေဟာၾကားတ့ဲ စိတၱနိယာမမွာ စိတ္ဟာ ကုသိုလ္မျဖစ္ရင္ အကုသိုလ္သာ ျဖစ္ေနပါသတ့ဲ၊ အကုသိုလ္ မျဖစ္ရင္လည္း ကုသိုလ္သာ ျဖစ္ေနပါသတ့ဲ ဓမၼမိတ္ေဆြ။

သင့္ ရႈမွတ္မႈ တစ္ခ်က္မွာ-

ေလာဘထြက္လာေသးလား?

“———–” ( ဒီေနရာမွာ သိပ္သတိထား၊ ဘာျဖစ္ေအာင္၊ ညာျဖစ္ေအာင္ ရႈမယ္ဆိုတာေတြ ဖယ္ထား၊ ဖယ္ထားရင္ ေလာဘမျဖစ္ဘူး)

ေဒါသေရာ ထြက္ေနေသးလား?

“————” (သူမ်ားေတြ ရကုန္ၿပီ၊ ငါမရေသးဘူးဆိုတ့ဲ သူေတြ ငါေတြ မထည့္လိုက္နဲ႔ )

မသိမႈႀကီးနဲ႔ေရာ ေနေနေသးလား?

“————” (သတိေကာင္းစြာ စိုက္ထားဖို႔ လိုတယ္၊ ဟိုေတြး၊ ဒီေတြး မေတြးမိေစနဲ႔)

ဒါဆိုရင္ သင္ အကုသိုလ္ မျဖစ္ဘူးေပါ့၊ ဟုတ္ရဲ႕လား?

ဒါဆိုရင္ ဘာျဖစ္ႏိုင္ပါသလဲ။

ကုသိုလ္ကလဲြလို႔ အျခားမရိွပါ။

သင္ တဒဂၤေလးမွာ ကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္သြားပါၿပီ။

ဂရုတစိုက္ ရႈမွတ္ရင္ ရႈမွတ္သေလာက္

ေဇာက်တ့ဲ စိတ္အစဥ္ (၀ီထိ)ျဖစ္ၿပီး၊ Register လုပ္ၿပီးသြားၿပီ မိတ္ေဆြ။

သင့္မွာ ကုသိုလ္ဓာတ္ကိန္းသြားၿပီ။

ေပါ့ေသးေသး ရႈမွတ္မႈလို႔ မမွတ္လိုက္ပါနဲ႔။

မိုးေရစက္ေတြ တစ္ေပါက္ခ်င္းက်လို႔ ပင္လယ္ သမုဒၵရာေတြ ျဖစ္လာတယ္ ဆိုတာကိုလည္း မေမ့ပါနဲ႔။

ငါ ကုသိုလ္ျဖစ္ၿပီ-လို႔ ၀မ္းေျမာက္မႈေတာ့ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္၊ မာန မတက္မိေစနဲ႔ လမ္းလဲြသြားလိမ့္မယ္။

မာနတက္လိုက္ရင္ ကုသိုလ္တပဲ ငရဲ တပိႆာ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသိၾကလို႔၊ ဆုံးရႈံးခ့ဲရတ့ဲ အခ်ိန္ေပါင္း မ်ားစြာ ရိွခ့ဲဖူးၿပီ၊

ေနာင္အခ်ိန္တိုင္းမွာ အက်ိဳးရိွေအာင္ ကိုယ္ေတြ႔ သုံးတတ္သြားၿပီ။ (ကၽြန္ေတာ္ ေရးျပ ရ က်ိဳး နပ္ ေအာင္ ႀကိဳးစားေနာ္)

ဒီ အေလ့အက်င့္ေၾကာင့္ ကုသိုလ္ဓာတ္ေတြ ကိန္းကိန္းလာေလ၊ အကုသိုလ္ေတြ အားနည္း သြားေလ ျဖစ္လာၿပီး-

အေတြးအႀကံ၊ အယူအဆေတြ မွန္မွန္ လာပါလိမ့္မယ္။

စိတ္ထဲက ဒါေလးေတာ့ လုပ္ဦးမွဆို ျဖစ္လာလို႔ လုပ္ျဖစ္လိုက္ရင္ မွန္တာ သင့္တာေတြ ျဖစ္ျဖစ္ လာလိမ့္မယ္။

ဒါေတာ့ မေကာင္းဘူး၊ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး၊ ဆိုရင္လည္း ဒုကၡျဖစ္ေစမယ့္ အရာေတြကို ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီးသား ျဖစ္ျဖစ္ လာပါလိမ့္မယ္။

အ့ဲဒီ အက်ိဳး ရလာဒ္ အားလုံးဟာ သဘာ၀ဓမၼပါ။ အေၾကာင္းေၾကာင့္ျဖစ္တ့ဲ အက်ိဳးေတြပါ။

ဘယ္သူကမွ် ေရာ့၊ အင့္ ေပးလို႔ရတ့ဲ အရာေတြ မဟုတ္ပါဘူး။

ကိုယ္ေကာင္းစြာျပဳလို႔၊ ေကာင္းက်ိဳးေတြ လာတာပါ။

ဘယ္သူမွ် ကယ္တင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကို ကိုယ္ကယ္တင္လိုက္တာပါပဲ။

x x x

ေနာက္တဆင့္တက္မယ္ ဓမၼမိတ္ေဆြ-

ဓမၼမိတ္ေဆြအေနနဲ႔ ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပထားသလို ႏွာေခါင္းမွာ လာလာထိ ေနတ့ဲ ၀င္ေလထြက္ေလေလးကိုပဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနပါ၊ နည္းနည္းေလး ပိုဂရုစိုက္ေပးပါ။

ၿပီးယင္ ေမးခြန္းေလးလည္း ေျဖၾကည့္ေပးပါ။

အလုပ္ေပၚမွာ ေသခ်ာ ဂရုတစိုက္ လုပ္ေနပါရဲ႕လား ?

“———-” (လုပ္မလုပ္ကေတာ့ ဓမၼမိတ္ေဆြသာ သိမွာ၊ ဂရုစိုက္ လုပ္ရမယ္ေနာ္။)

ဒီလိုဆို သမၼာ၀ါယမျဖစ္ေနပါၿပီ။

ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈေၾကာင့္ အထူးသျဖင့္ သတိထား အားထုတ္မႈေၾကာင့္ ႏွာေခါင္းေပါက္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အေပၚ ႏႈတ္ခမ္း အထက္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေလေလးထိ၀င္တိုင္း ထိထြက္တိုင္း သိ္ေနပါသလား?

“————” ( သတိမလြတ္မွ ရမွာေနာ္ )

ဒီလိုဆို သမၼာသတိျဖစ္ေနပါၿပီ။

ထိတ့ဲေနရာေလးမွာ စိတ္ကတည္ေနၿပီး၊ တပို႔တပါးကိုေရာ စိတ္လြင့္ေနပါေသးလား။

“————” ( ဟိုေတြး ဒီေတြး လုံး၀ မေတြးနဲ႔ေနာ္၊ သတိ၊သတိ)

ဒီလိုဆို သမၼာသမာဓိ ျဖစ္ေနပါၿပီ။

ဒီ ဒုတိယအဆင့္ကေတာ့ ဓမၼမိတ္ေဆြ ခုခ်က္ျခင္းေတာ့ ဘယ္ျဖစ္ပါ့မလဲ။ တျဖည္းျဖည္း ေလ့က်င့္ရင္း ျဖစ္လာမွာပါ။ သမၼာ ဆိုတ့ဲ ပါဠိေတာ္ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ဟာ စိတ္ ေစတသိက္ ရုပ္ ဆိုတ့ဲ ပရမတ္ တရားေတြ အေပၚမွာ ရႈမွတ္ျခင္းလို႔ တျဖည္းျဖည္းသိလာပါလိမ့္မယ္။ ထိမႈ သိမႈျဖစ္စဥ္မွာႏွာေခါင္းကို ေလတိုးတာ ငါသိတာလို႔ မဟုတ္ေစရပဲ၊ ရုပ္ေတြ ထိထိေနတာကို နာမ္ဆိုတ့ဲ သိစိတ္က သိေနတာလို႔ ေရွးရႈထားဖို႔ လိုပါတယ္။

မေကာင္းမႈ ျပဳတာ အလြန္လြယ္ပါတယ္။

ေကာင္းမႈဆိုတာက အလြန္ျပဳႏိုင္ခဲပါတယ္။

အက်ိဳးေပးျခင္းလည္း လြန္စြာကြာျခားၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႀကိဳးစားမယ္လို႔ စိတ္ကိုေမြးပါ၊

ျမတ္ဗုဒၶက- သတၱာနံ ၀ိသုဒိၶယာ၊ ေသာက ပရိေဒ၀ါနံ သမတိကၠမာယ၊ ဒုကၡ ေဒါမနႆာနံ အတၳဂၤမာယ၊ ဥာယႆ အဓိဂမာယ၊ နိဗၺာနႆ သစၦိကိရိယာယ-

လို႕အတိအလင္းဖြင့္ဆိိုခဲ့တ့ဲထူးကဲလြန္ျမတ္တ့ဲေကာင္းက်ိဳးေတြကိုမွန္းဆၿပီးခြန္အားေမြးပါ။ ေနာက္ေတာ့ လည္း လြယ္သားပဲ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။

ငါ အမွန္ မြန္ျမတ္တ့ဲအက်င့္ေတြ က်င့္ေနတာပါလားလို႔လည္း ယုံၾကည္စိတ္ခ်စြာ ခံယူထားပါ ဓမၼမိတ္ေဆြ။

× × ×

ေနာက္ဆုံးအဆင့္ ပညာပိုင္း တက္ၾကပါစို႔။

ဓမၼမိတ္ေဆြ အေနနဲ႔ေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း အပိုေတြ လုပ္စရာ မလိုပါဘူး၊ ႏွာေခါင္းမွာ ထိေနတ့ဲ ေလကေလး ထိမႈကို သတိေကာင္းေကာင္းနဲ႔ သိေနရုံပါပဲ။

ေမးခြန္းေလးလည္း ေမးၾကည့္ပါရေစဦး။

ဥာဏ္ေလးနည္းနည္း ေျပာင္းေတာ့မယ္။

ေလဆိုတ့ဲ ရုပ္နဲ႔ ႏွာေခါင္းဆိုတ့ဲ ရုပ္ ႏွစ္ခု ထိထိသြားေတာ့ ဓမၼမိတ္ေဆြ ဘာျဖစ္သြားလဲ။

သိသိမသြား ပါဘူးလား။

“————” ( သိရုံေတာင္မကပါဘူး၊ ဒီနားမွာ ၊ လႈပ္တာ၊ ေအးတာ၊ ပူတာ ေတြပါ သိလာ တယ္လို႔ တျဖည္းျဖည္း ျဖစ္လာဦးမွာ)

ရုပ္ႏွစ္ခုထိေတာ့ သိတာေပါ့ေနာ္။(ေလရုပ္နဲ့ႏွာေခါင္းရုပ္)

“————” ( သိတာေပါ့ဗ်ာလို႔ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ေျဖႏိုင္လာရင္ )

ဒီႏွစ္ခု အျပင္ ဘာမွမရိွ၊ ထိတ့ဲရုပ္နဲ႔ သိတ့ဲနာမ္ဆိုတာပဲ တို႔ခႏၶာမွာ ရိွတာပါလားလို႔ မထင္ လာဘူးလား။ ( ခႏၶာကိုယ္မွာ ျဖစ္သမွ် က်န္တာအားလုံးလည္း ဒီသေဘာပါပဲ) ဒီသေဘာကို နားလည္ လာတ့ဲအခါ

ငါဆိုတာ— နာမ္နဲ႔ရုပ္မွ်ပါလားလို႔ သိလာပါလိမ့္မယ္။ (သမၼာဒိ႒ိပါပဲ။)

ေသခ်ာ ထပ္ထပ္ၿပီး ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ရုပ္နဲ႔နာမ္ေပၚမွာပဲ သတိထား သုံးသပ္လာရင္-

ဟင္—– ထိ-သိၿပီး ေပ်ာက္၊ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ ထိ-သိ-ၿပီး-ေပ်ာက္၊ ဒီရုပ္နာမ္ ဆိုတာလည္း မၿမဲတ့ဲသေဘာ ပါလား။(သမၼာသကၤပၸ၊ သမၼာဒိ႒ိ) ျဖစ္ေနပါၿပီ။

ငါ ဆိုတာနဲ႔ ေလာဘျဖစ္တာပါပဲ။( ဟုတ္ မဟုတ္ေတာ့ မိမိစိတ္ကို ရိုးေျဖာင့္စြာ ထားၿပီး ဆုံးျဖတ္ပါ) ငါမဟုတ္ပါလား ဆိုေတာ့ ေလာဘစိတ္ကလည္း ေလ်ာ့ ေလ်ာ့လာတာပါပဲ။

ဒီလုပ္ငန္း(ရႈမွတ္မႈ တစ္ခ်က္စီ တစ္ခ်က္စီတိုင္းကို) အထူး ဂရုစိုက္ၿပီး၊ လုပ္တိုင္း လုပ္တိုင္း ဟာလည္း ေဗာဓိပကၡိယ တရား ၃၇ ပါးလုံး ပါ၀င္ေနတယ္ဆိုတာ ယုံၾကည္ထားၿပီး အားရိွပါေစ။

ရႈမွတ္မႈတိုင္းဟာလည္း ကုသိုလ္ဓာတ္ေတြ ကိန္းကိန္းေနတယ္လို႔ သိေနပါေစ။

ရႈမွတ္ အားထုတ္မႈ ေကာင္းလာရင္

ရုပ္နဲ႔နာမ္တို႔ရဲ႕ အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိလာမွာပါ။ (ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပရင္ ကၽြန္ေတာ္ပဲသိမွာ၊ ခင္ဗ်ားသိမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါဆိုရင္ ခင္ဗ်ား ဥာဏ္မဟုတ္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ မေျပာဘူးေနာ္)

ေ၀ဒနာ ေပၚလာလိုက္ ရႈမွတ္လိုက္။ (ကိေလသာ Virus ကို delete လုပ္ျပစ္ေနတာလို႔ နားလည္ပါ။)

မေကာင္းတ့ဲ ၊ ေကာင္းတ့ဲ စိတ္ေတြ ေပၚလာလိုက္၊ ရႈမွတ္လိုက္။ ရႈမွတ္တယ္ဆိုတာ သတိနဲ႔ သိတာ၊ မေကာင္းတ့ဲစိတ္ေပၚ ေပၚတယ္လို႔သိတာ။ (ကိေလသာ Virus ေတြကို delete လုပ္ပစ္ေနတာလို႔ ယုံၾကည္ထားပါ)

× × ×

ဓမၼမိတ္ေဆြ ၀ိပႆနာအစစ္ဟာ ရုပ္နာမ္ ျဖစ္ပ်က္မႈကိုပဲ ရႈတာပါ၊ တျခား ဘာတစ္ခုမွ မပါပါဘူး။

ရႈေတာ့ ရႈမွတ္ေနပါ။

ရႈမွတ္မႈအားေကာင္းေလ အကုသိုလ္ဓာတ္ ပါးပါးသြားေလ ျဖစ္လာၿပီး၊

ဓမၼမိတ္ေဆြရဲ႕ စိတ္ေတြ ေျပာင္းလာပါလိမ့္မယ္။

ဓမၼနဲ႔ အဓမၼတရားဟာ ဘယ္လိုမွ ဆက္စပ္လို႔ မရတာေၾကာင့္ ဒီလို မြန္ျမတ္တ့ဲ သူေတာ္ေကာင္း ျဖစ္ေစမယ့္ ဓမၼေတြကို ေလ့လာ လိုက္စားလာတ့ဲ အခါမွာ

မ်က္ေစ့၊ နား၊ ႏွာေခါင္း၊ လွ်ာ၊ ကိုယ္၊ စိတ္တို႔ကို သတိနဲ႔ ထိန္းသိမ္းပါ။

အေျခခံ ငါးပါးသီလကို လုံၿခံဳေအာင္လည္း သတိနဲ႔ ေစာင့္ထိန္းပါ။

အေရးအပါဆုံးကေတာ့ သြားလာ ေနထိုင္မႈေတြ အားလုံးမွာ သတိရိွေနျခင္းပါပဲ။

ကၽြဲကူးေရပါ ဆိုတ့ဲစကားပုံလိုပါပဲ၊ ကၽြဲက အေမႊးမ်ားေတာ့ ေရအိုင္ျဖတ္ကူးၿပီး ကုန္းေပၚ ေရာက္လာရင္ အေမႊးေတြမွာ ေရေတြစြပ္စိုၿပီး ပါလာသလို-

ေလာကီေကာင္းက်ိဳးေတြဟာလည္း အလိုလို ရလာမွာပါပဲ။

ၿပီးခ့ဲတ့ဲ အမွားေတြ၊ စိတ္ထဲေပၚလာရင္ ရႈမွတ္ျပစ္လိုက္၊ မလာေသးတ့ဲ အနာဂါတ္ကို ေတြးမိရင္လည္း ေတြးမိတာကို သိၿပီး၊ ရႈမွတ္လိုက္၊ ခုတကယ္ ပိုင္ဆိုင္ေနတ့ဲ ပစၥဳပၸန္ အခ်ိန္တိုင္း အခ်ိန္တိုင္းမွာ ေပၚလာသမွ် သတိကပ္ၿပီး၊ အေကာင္းဆုံး ရႈမွတ္ႏိုင္တာဟာ ကိုယ္ႏိုင္တ့ဲ၀န္ ကိုယ္ထမ္းေနတာပါ၊ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဒီထက္ပို မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။

ေလာဘေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။

အလုပ္လုပ္လို႔ ေအာင္ျမင္ၾကတာပါ။

တေန႔ကို အနည္းဆုံး ၁၅ မိနစ္ေလာက္ကစ အဓိ႒ာန္ထား၊ မဖ်က္နဲ႔ တတ္ႏိုင္ရင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ကို အလုပ္မသြားမီ တစ္ခ်ိန္၊ ဂရုစိုက္ ရႈမွတ္ အလုပ္ျပန္ရင္ တစ္ခ်ိန္ ဂရုစိုက္ ရႈမွတ္ ေလ့က်င့္ပါမ်ား ထုံပါမ်ားလာရင္ ၀ါသနာ ညာဥ္ စရိုက္အထိ ကူးေျပာင္း သြားမွာပါ။ ေနာက္ေတာ့ လြယ္သြားေရာ။

ရႈမွတ္တတ္လာရင္ သြားရင္းလာရင္းလည္း ရႈမွတ္လို႔ ရပါတယ္။

အလုပ္သြား၊ အလုပ္ျပန္ ကားစီးရင္ ဟိုဒီ မေတြးနဲ႔ စိတ္ကို ႏွာသီး၀ကပ္ထား (ကုသိုလ္ေတြ၊ ကုသုိလ္ေတြလို႔ အားရ) အခ်ိန္ပိုရင္ စိတ္ကို ဒီမွာထား ရႈမွတ္ (ကုသိုလ္စိတ္ေတြ ကိန္းေနတာလို႔ ၀မ္းသာ)

ျမတ္ဗုဒၶလက္ထက္ေတာ္က သာ၀တၱိၿမိဳ႕မွာ ကုလားကလည္း လယ္ထြန္ရင္း၊ ကုလားမကလည္း ဆန္ျပာရင္း၊ ထမင္းခ်က္ ရင္း၊ ေသာတာပတၱိမဂ္ဥာဏ္ေတြ ရကုန္ၾကသတ့ဲ။

ဓမၼမိတ္ေဆြ တျဖည္းျဖည္း သိလာလိ္မ့္မယ္။

မေကာင္းတာေတြ အက်ိဳးယုတ္တာေတြကို မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။

ေကာင္းမြန္တာ အက်ိဳးရိွတာေတြ လုပ္ခ်င္လာလိမ့္မယ္။

သူတပါးအေပၚလည္း ေမတၱာေတြ ရိွလာၿပီး၊

ကိုယ္နဲ႔ ဆက္ဆံရသူေတြမွာလည္း ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္လာၾကပါလိမ့္မယ္။

Blog ဖတ္သူ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ား။ ကိုယ္တိုင္ က်င့္သုံးၾကည့္ပါ။

ေ၀လည္းေ၀မွ်ေပးၾကပါ။

ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ တရားစစ္ တရားမွန္ ၀ိပႆနာ တရားေတာ္မ်ားကို ကိုယ္စီ ကိုယ္စီ က်င့္သုံးေဆာက္တည္ၾကၿပီး-

ျမန္မာဆိုတာ လူဆိုး၊ လူဆင္းရဲဆိုတ့ဲ ဘ၀ကေန ျမန္မာဟာ ကမၻာ့ေကာင္းက်ိဳး၊ လူသား ေကာင္းက်ိဳး ျပဳႏိုင္တ့ဲ ဥာဏ္ပညာႀကီးတ့ဲ ဂုဏ္သိကၡာရိွတ့ဲ၊ ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းတ့ဲ သူေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲ သြားေအာင္ တက္ ညီ လက္ညီႀကိဳးစားၾကပါစို႔ခင္ဗ်ား။ လြတ္လပ္ေရးသာမကလြတ္ေျမာက္ေရးကိုပါၾကံေဆာင္ႏိုင္ၾကပါေစ။

x x x

ကၽြန္ေတာ္ ဤက့ဲသို႔ လူငယ္လူလတ္မ်ားအတြက္ ေကာင္းက်ိဳးအမွန္ျဖစ္ေစမယ့္ တရားေတာ္မ်ားႏွင့္ ဗဟုသုတ မ်ားကို ျဖန္႔ေ၀ႏိုင္ရန္အတြက္ ေကာင္းစြာ အေထာက္အကူ ရခ့ဲေသာ

ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာျမတ္သုံးပါးအား လည္းေကာင္း၊

ဤဘ၀တြင္ ဤအသိကို ရႏိုင္ရန္ ဥတုဆုံ၍ ကၽြန္ေတာ့္အား ေမြးဖြားေပးခ့ဲေသာ မိခင္ဖခင္ ေက်းဇူးရွင္တို႔အား လည္းေကာင္း၊

ဗဟုသုတမ်ား သင္ၾကားေပး သိေစခ့ဲေသာ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာ၊ အာစရိယ အေပါင္းတို႔ အား လည္းေကာင္း၊

ရိုေသၫႊတ္က်ိဳး လက္စုံမိုး၍ ရိွခိုး ကန္ေတာ့ပါ၏။

Blog ႏွင့္ စတင္ မိတ္ဆက္ေပးေသာ သားႀကီး၊ Blog Design Display ျပင္ဆင္ေပးေသာ သမီးငယ္ႏွင့္၊ ကၽြန္ေတာ္ေရးသမွ် မညီးမညဴ ကြန္ျပဴတာ စာစီေပးေသာ ဇနီးသည္တို႔အား၊ ေဖာ္မျပႏိုင္ေသာေက်းဇူးတင္မႈ ျဖင့္ ေက်းဇူးတင္ ပါေၾကာင္း။

8 Comments

  1. ေယာနသံ said,

    January 12, 2010 at 5:39 am

    ဆရာ ခင္ဗ်ား

    ဆရာေရးတဲ့ထားတဲ့
    *********
    ကုသိုလ္ကလဲြလို႔ အျခားမရိွပါ။
    သင္ တဒဂၤေလးမွာ ကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္သြားပါၿပီ။…………

    သင့္မွာ ကုသိုလ္ဓာတ္ကိန္းသြားၿပီ။
    ေပါ့ေသးေသး ရႈမွတ္မႈလို႔ မမွတ္လိုက္ပါနဲ႔။
    မိုးေရစက္ေတြ တစ္ေပါက္ခ်င္းက်လို႔ ပင္လယ္ သမုဒၵရာေတြ ျဖစ္လာတယ္ ဆိုတာကိုလည္း မေမ့ပါနဲ႔။……………….

    အခ်ိန္ပိုရင္ စိတ္ကို ဒီမွာထား ရႈမွတ္ (ကုသိုလ္စိတ္ေတြ ကိန္းေနတာလို႔ ၀မ္းသာ)
    ငါ ကုသိုလ္ျဖစ္ၿပီ-လို႔ ၀မ္းေျမာက္မႈေတာ့ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္၊ မာန မတက္မိေစနဲ႔ လမ္းလဲြသြားလိမ့္မယ္။…………..

    အဲဒီစာပိုဒ္ေလးေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး နည္းနည္း ေဆြးေႏြးခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သိထားသေလာက္ဆို ၀ိပသနာရဲ႕ အဓိက ရည္မွန္းခ်က္က ကုသိုလ္ အကုသလိုလ္ႏွစ္ပါးလံုးကို အျမစ္ျပက္ေစၿပီး နိဗာန္ကို ကူးေျမာက္ေစဖို့ပဲ လို့သိထားပါတယ္။ ဆရာေရးထားတဲ့အထဲမွာေတာ့ ကုသိုလ္ျဖစ္ဖို့အတြက္ကို ဦးစားေပးၿပီး ေရးထားသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ အကုသိုလ္ ပါးပါးသြားရင္ နိွဗာန္ကိုေရာက္မယ္လို့ထင္စရာေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။

    ……….ရႈေတာ့ ရႈမွတ္ေနပါ။
    ရႈမွတ္မႈအားေကာင္းေလ အကုသိုလ္ဓာတ္ ပါးပါးသြားေလ ျဖစ္လာၿပီး၊……..

    ကၽြန္ေတာ္ နားလည္သေလာက္ေတာ့ ၀ိပသနာဟာ ကုသိုလ္ရေအာင္ လုပ္တာလည္း မဟုတ္။ အကုသိုလ္ ပါးေအာင္ လုပ္တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ပညာျဖစ္တဲ့ နိဗာန္ကိုသာ တုိက္ရုိက္ရည္မွန္းျခင္း ျဖစ္တယ္လို့ထင္ပ္ါတယ္။ ပထမေဆာင္းပါးေတြမွာ ဆရာေရးခဲ့သလိုပဲ မႏေလးကိုသာ ရည္မွန္းရမယ္။ ၾကားထဲက ဘူတာေတြျဖစ္တဲ့ ကုသိုလ္ရျခင္း၊ အကုသိုလ္ပါးျခင္းက အလုိအေလ်ာက္ေရာက္သြားမယ့္ ဘူတာေတြပဲလို့ ယူဆပါတယ္။ ဘာလို့ေရးရသလဲဆိုရင္ ကုသို္လ္ရတဲ့ဆိုတဲ့အေပၚမွာ ေယာဂီဟာ သာယာသြားမွာကို စိုးလို့ပါခင္ဗ်ား။ ကၽြန္ေတာ့္ အယူအဆေတြမွားေနရင္ သင္ျပေပးပါခင္ဗ်ာ။

    • Nayyee said,

      January 12, 2010 at 3:44 pm

      ေရွးဦးစြာ ဆရာေယာနသံ ကို ခုလိုရွည္လွ်ားစြာ တခုတ္တရ မွတ္ခ်က္ေပးေမးျမန္းတဲ့အတြက္အလြန္ပဲေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာလိုပါတယ္။
      ဆိုလိုတာကေတာ့ကၽြန္ေတာ္ အားထုတ္ေရးသားရၾကိဳးနပ္တယ္ဆိုရမွာေပါ့
      ဆရာ့လို Blog ဖတ္သူေတြမ်ားမ်ားကိုလည္းၾကိဳဆိုလ်က္ပါ။

      ကဲဆရာေရဆရာ့ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ကေလးကို-
      ျပန္လည္ရွင္းျပပါရေစ။
      ပထမဆံုးဆရာ့ရဲ႕ေမးခြန္း

      —-“အဲဒီစာပိုဒ္ေလးေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး နည္းနည္း ေဆြးေႏြးခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သိထားသေလာက္ဆို ၀ိပသနာရဲ႕ အဓိက ရည္မွန္းခ်က္က ကုသိုလ္ အကုသလိုလ္ႏွစ္ပါးလံုးကို အျမစ္ျပက္ေစၿပီး နိဗာန္ကို ကူးေျမာက္ေစဖို့ပဲ လို့သိထားပါတယ္။ ဆရာေရးထားတဲ့အထဲမွာေတာ့ ကုသိုလ္ျဖစ္ဖို့အတြက္ကို ဦးစားေပးၿပီး ေရးထားသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ အကုသိုလ္ ပါးပါးသြားရင္နိွဗာန္ကိုေရာက္မယ္လို့ထင္စရာေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။”——–

      ဆရာ့ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ျဖစ္တဲ့ ၀ိပႆနာရဲ႕ အဓိက ရည္မွန္းခ်က္က ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ ႏွစ္ပါးလံုးကို အျမစ္ျပက္ေစၿပီး နိဗာန္ကို ကူးေျမာက္ေစဖို့ပဲ လို့သိထားပါတယ္။

      လို႔ဆိုတာအလြန္မွန္တဲ့ယူဆခ်က္ပါပဲ။
      သံသရာမွ လြတ္ေျမာက္ေရးဟာ အဓိကရည္မွန္းခ်က္ပါပဲ။ သံသရာဆိုတာက ဒုကၡသစၥာ မဟုတ္လား။ ကုသိုလ္အကုသိုလ္မရွိေတာ့တဲ့အခါ သံသရာမွလြတ္ေျမာက္ေတာ့တာပါပဲ။
      ဒါေပမဲ့ဆရာေရ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာသံသရာမွလံုး၀လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ကိုအဆင့္ (၄) ဆင့္နဲ့သြား ၾကရပါတယ္။ ေသာတပတၱိမဂ္၊သကဒါဂါမိမဂ္၊အနာဂါမိမဂ္ နဲ႕အရဟတၱမဂ္ဆိုျပီး အဆင့္(၄) ဆင့္ ဥာဏ္ (၄) ဆင့္တက္ျပီးမွသာ သံသရာမွလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ၾကပါတယ္။
      Blog ရဲ႕အပိုင္း ၃(ခ)မွာ တရားအားထုတ္တယ္ဆိုတာ တဏွာ၊ မာန၊ ဒိ႒ိ တရားကိုယ္အားျဖင့္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြ ပါယ္သတ္ဖို႔ အားထုတ္ၾကတာလို႔ ေဖာ္ျပခ့ဲပါတယ္၊ ဆရာ မွတ္မိလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။
      ပထမဦးဆုံး ေသာတၱပတၱိမဂ္ဥာဏ္ရတ့ဲ ပုဂၢိဳလ္ဟာ ဒိ႒ိနဲ႔ ၀ီစိကိစၦာကိုသာ ပါယ္သတ္ ႏိုင္ပါေသးတယ္၊ သံသရာမွလည္း မလြတ္ေျမာက္ေသးပါဘူး၊ အပါယ္က်ႏိုင္တ့ဲ အကုသိုလ္ေတြေတာ့ အလုံးစုံ ပါယ္သတ္ၿပီး ျဖစ္ပါၿပီ၊ ကုသိုလ္ေတြေတာ့ က်န္ပါေသးတယ္၊ အ့ဲဒီ ကုသိုလ္ေတြဟာလည္း သံသရာမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး လည္လိုက္ဦးမယ္ဆိုတ့ဲ ကုသိုလ္ေတြ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေနာက္တက္မ့ဲ ဥာဏ္အဆင့္ဆင့္အတြက္ အေထာက္အကူျပဳမ့ဲ ကုသိုလ္ေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။
      ဆရာေရ ဆရာ့ေမးခြန္းက အားလုံးအတြက္ အလြန္အဖိုးတန္ပါတယ္၊
      ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ တခ်ိဳ႕ဟာ ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္တ့ဲပုဂၢိဳလ္ဟာ ဘာကုသိုလ္မွ ထပ္လုပ္စရာ မလိုေတာ့ဘူး၊ ဘယ္သူတပါး တစ္ေယာက္ကိုမွလည္း ကူညီေစာင့္ေရွာက္စရာ မလိုေတာ့ဘူး လို႔ အစြန္းေရာက္ ထင္တတ္ၾကပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အယူမွား၊ အေတြးမွားတ့ဲအခါ ရအပ္ေသာ မဂ္ဥာဏ္နဲ႔လည္း ေ၀းကြာေနတတ္ပါတယ္။
      ပရမတ္သေဘာေတြကို အေလးအနက္ထားတ့ဲ ျမတ္ဗုဒၶဟာ ပုဂၢလပညတ္ ဆိုတ့ဲ တရားေတာ္ကို ေဟာၾကားျခင္းဟာ အေၾကာင္းမ့ဲမဟုတ္ပါ။
      ေလာကုတၱရာမွာ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ဆိုတာ မရိွေတာ့ပါ၊ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ဆိုတာ ေလာကီမွာသာ ရိွပါတယ္၊ ေလာကုတၱရာဥာဏ္ကို ေရာက္ဖို႔အတြက္ ေလာကီကို အေျခခံရပါ တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေလာကီမွာသာ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ဆိုတာ ရိွတာမဟုတ္လား
      ျမတ္ဗုဒၶဟာ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္အတြက္ ပါရမီဆယ္ပါးကို ေလာကီမွာ ျဖည့္က်င့္ခ့ဲရ တာပါ။
      အခုေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ရွင္းျပရင္ ဆရာသေဘာေပါက္ေလာက္ၿပီလို႔ ထင္ပါတယ္၊
      ဆရာေမးထားတ့ဲ တဆက္တည္းေမးခြန္းျဖစ္တ့ဲ “ေနာက္ အကုသိုလ္ ပါးပါးသြားရင္
      နိွဗာန္ကိုေရာက္မယ္လို့ထင္စရာေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။” ဆိုတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ ဆရာေရ၊ ေရွးဦးစြာ အကုသိုလ္အားလုံးကို ပါယ္သတ္ၿပီးမွသာ ေသာတၱပတိၱမဂ္ဥာဏ္ကို ရခြင့္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေသာတၱပတိၱမဂ္ဥာဏ္ရတ့ဲ ပုဂၢိဳလ္ဟာအပါယ္မလား ေတာ့လို႔ပါပဲ။ ေလာကီမွာလည္း ခုနစ္ဘ၀ထက္ပိုၿပီး၊ မက်င္လည္ေတာ့လို႔ ပိဋကတ္စာေပမ်ား အရ သိရပါတယ္။ ေနာက္ဥာဏ္တက္ဖို႔လည္း သံသရာမလည္ေစတ့ဲ ျမင့္ျမတ္တ့ဲ ကုသိုလ္ တရားေတြလည္း ရိွေနရမွာျဖစ္ပါတယ္။
      ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္ေနတ့ဲပုဂၢိဳလ္အတြက္ ရႈမွတ္မႈတစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ရတယ္ဆုိ တ့ဲ ကုသိုလ္ဟာ သံသရာလည္ေစေသာ ကုသိုလ္မဟုတ္ပါ၊ တၿပိဳင္နက္တည္းမွာ အကုသိုလ္ေတြကို ပါယ္သတ္ေနၿပီးလည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။
      အ့ဲဒီေတာ့ ဆရာေရ ၀ိပႆနာတရား အလုပ္ဆိုတာဟာ ေရွးဦးစြာ အကုသိုလ္ပါယ္၊ အကုသိုလ္မျဖစ္ေတာ့ အလိုအေလ်ာက္ ကုသိုလ္ျဖစ္၊ ျဖစ္တ့ဲကုသိုလ္က ရအပ္တ့ဲ မဂ္ဥာဏ္ကို အေထာက္အပ့ံျဖစ္၊ အ့ဲဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ဖက္သြားဒါးလို အလြန္အက်ိဳးမ်ားေစတာပါ၊ ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္က လူငယ္လူလတ္ေတြကို ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္ဖို႔ တိုက္တြန္းရတာပါ၊ ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းမႈေတြ ၿမဲၿမံလာမယ္၊ မိမိစိုက္ပ်ိဳးခ့ဲတ့ဲ အသီးအႏွံကို အလုံးစုံျပည့္စုံစြာ ရိတ္သိမ္းခြင့္ ရလာမွာျဖစ္ပါတယ္။
      ဆရာသိခ်င္တ့ဲ ေနာက္တစ္ခုက မႏၱေလးရထားကိစၥပါ။
      ဆရာေတာ္ႀကီးရည္ၫႊန္းတာက မႏၱေလးသြားမ့ဲရထား ေသခ်ာေအာင္ လုပ္ရမယ္ဆို တာ ျမတ္ဗုဒၶၫႊန္ျပတ့ဲ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း တရားစစ္ တရားမွန္ကို ဦးစြာသိေအာင္လုပ္၊ ဆိုတ့ဲ အဓိပၸါယ္ပါ၊ ၾကားဘူတာေတြကို ကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္ေတြလို႔ မရည္ၫႊန္းခ့ဲပါဘူး။
      ဆရာေရ- ဒီေလာက္ဆုိရင္ေတာ့ ဆရာသိခ်င္တာေတြ ရွင္းေလာက္ၿပီ ထင္ပါတယ္။ မရွင္းေသးရင္လည္း ေနာက္ေမးလာမ့ဲ ေမးခြန္းကို ကၽြန္ေတာ္နားလည္သေလာက္ ေျဖဆိုေပးဖို႔ အဆင္သင့္ရိွေၾကာင္းပါ။
      ဆရာ့ေမးခြန္းေၾကာင့္ စာဖတ္သူေတြ အက်ိဳးမ်ားၾကပါလိမ့္မယ္။
      ပရမတ္ဥာဏ္မေပါက္ေသးဘဲ၊ ပညတ္ကို မေဖ်ာက္သင့္ေသးသလို သမုတိသစၥာကို လည္း မပါယ္အပ္ေသးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၀ိပႆနာတရား ရႈမွတ္တ့ဲ ရုပ္၊ ေ၀ဒနာ၊ သညာ၊ သခၤါရ၊ ၀ိညာဥ္ ေခၚတ့ဲ ခႏၶာငါးပါးေတာင္ သမုတိသစၥာနယ္မွာ ရိွေနတာပါ၊ အလြန္ ဥာဏ္အျမင္ ေပါက္တ့ဲအခါ ရႈမွတ္ခ်ိန္ေလးမွာသာ သမုတိသစၥာနယ္က ေခတၱေလးကြာတာပါ။

      • ေယာနသံ said,

        January 14, 2010 at 8:10 am

        ဟုတ္ကဲ့ အခုလို အက်ယ္တ၀ံ့ ရွင္းျပေပးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးပါပဲခင္ဗ်ာ။ ေနာက္လည္း အသစ္တင္တိုင္း လာအားေပးပါဦးမယ္။

  2. Phyu Phyu Thinn said,

    January 9, 2010 at 2:44 pm

    Dear Saya Nay Yee,
    Thank you from the bottom of my heart for your valuable article.It is really knowledgeable for me.

  3. U Aye Chit said,

    January 8, 2010 at 3:42 pm

    Dear U Nay Yee,
    I have already read the whole article of the Buddha’s Dhamma on Vipassana Meditation written and shared by you.It has just dawned upon me that the Dhamma is such and such. I have appreciated the essence of Vipassana and the way to it.
    On behalf of the youths and myself, I am indebted to acknowledge your endeavour and “cetana” to us,and also to render you much gratitude.
    May you be a we-firster ( philanthropist ) being healthy,wealthy,happy and peaceful in your whole life!
    Yours,
    Aye Chit
    10:12pm,8-1-2010,Friday

  4. Htet aung said,

    January 5, 2010 at 4:42 am

    Dear Sayar Nayyee, I believe it will be very useful for our age and hope you don’t mind if I share this post in others forum.

    • Eloise said,

      March 25, 2017 at 5:31 pm

      That takes us up to the next level. Great pongist.

    • April 20, 2017 at 7:14 pm

      I must verify with you here, which isn’t one thing I normally do! I get pleasure from studying a post that will make people think. Additionally, thanks for permitting me to comment!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: