ေၾကာင္ေမြးသူ

မဂၢဇင္းတေစာင္တြင္ ပထမဦးဆုံး ပုံႏွိပ္ေဖာ္ျပျခင္းခံရေသာ ကိုေမာင္က်င္၏ “ဘာတတ္ ႏိုင္ေသးလဲ” ဆိုေသာ ၀တၳဳတိုသည္ ေၾကာင္ႏွင့္ၾကြက္တို႔၏အေၾကာင္းျဖစ္သည္၊ ေနအိမ္တြင္ ေသာင္းက်န္းေနေသာၾကြက္ကို မည္သို႔မည္ပုံ ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ပုံကို ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း ထို၀တၳဳတြင္ ေနအိမ္၌ေမြးျမဴထားေသာ ေၾကာင္မိသားစုအေၾကာင္း တစ္ခန္းတစ္က႑အေနျဖင့္ ပါ၀င္ခ့ဲဖူးသည္။

၀တၳဳတို၏ျပင္ပ တကယ့္ဘ၀တြင္လည္း ထိုေၾကာင္မိသားစုသည္ ကိုေမာင္က်င္တို႔ အတြက္ အမွန္တကယ္ပင္ အိမ္ေမြးေၾကာင္၏ ေနာက္ဆုံးမ်ိဳးဆက္ျဖစ္ခ့ဲသည္၊ အိမ္တြင္ ေၾကာင္ ကို လက္ခံေမြးျမဴျခင္း မျပဳေတာ့သည္မွာ ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ခ့ဲၿပီျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္ လြန္ခ့ဲေသာ ၃ ႏွစ္ခန္႔က ဇီး(ကိုယ္၀န္)အရင့္အမာႏွင့္ ေၾကာင္မႀကီးတစ္ေကာင္ ေရာက္လာၿပီး၊ ကိုေမာင္က်င္တို႔အိမ္သို႕ ရုတ္တရက္၀င္ေရာက္လာၿပီး ေၾကာင္ကေလး ေလးေကာင္ေမြးဖြားခ့ဲသည္။

ေၾကာင္မေမြးလိုေသာ ကိုေမာင္က်င္တို႔မိသားစု ဘယ္လိုမွေရွာင္လႊဲ၍မရေသာ အေန အထားေၾကာင့္ လက္ခံေမြးျမဴလိုက္ရေတာ့ သည္။

ေၾကာင္မႀကီးက သားထိန္းမေကာင္း၊ ငယ္ႏုစဥ္မွာပင္ တစ္ေကာင္ေသသည္၊ တျခားမွ ေၾကာင္ထီးတစ္ေကာင္ ၀င္ကိုက္ေသာေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ေကာင္ေသသည္။ ထိုေၾကာင္ထီး ၀င္လာ၍ ေၾကာင္ေပါက္စကေလးကို ကိုက္ေသာေန႔က အိမ္ရိွလူကုန္ စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ရသည္၊ မုန္တိုင္းတစ္ခု ၀င္ေမႊ႔သြားၿပီးေနာက္ က်န္ရစ္ေသာမုန္တိုင္းခံ လူသားတို႔က့ဲသို႔ ေျခပစ္လက္ပစ္ က်န္ရစ္ခ့ဲၾကရသည္။ ေၾကာင္ေပါက္စေလးမွာ ေသြးအိုင္ထဲတြင္ မလႈပ္မယွက္ က်န္ရစ္ခ့ဲသည္၊ အို မေမွ်ာ္လင့္တ့ဲကိစၥမို႔ ရိွေစေတာ့ စိတ္ထား၍၊ က်န္ေၾကာင္ေပါက္စေလး ႏွစ္ေကာင္ကိုသာ ဂရုစိုက္ေစာင့္ေရွာက္ရေတာ့သည္၊ ႀကီးႏိုင္ငယ္ၫွင္း တိရစၧာန္ေလာကတြင္း ၀င္၍ ပါ၀င္ရျပန္ေသာေၾကာင့္ ေၾကာင္ေ၀ယ်ာ၀စၥသည္ အလုပ္တစ္ခုစာရင္း ၀င္သြားေတာ့သည္။

က်န္ရစ္ခ့ဲေသာေၾကာင္ေပါက္စ ႏွစ္ေကာင္မွာ အမတစ္ေကာင္၊ အထီးေလးတစ္ေကာင္ ျဖစ္သည္။ အမေလးက တကိုယ္လုံး နီးပါးမဲနက္ေနၿပီး၊ အထီးေလးကေတာ့ အ၀ါစင္းေလး ျဖစ္သည္၊ ေၾကာင္မေလးက ေတာ္ေတာ္ရုပ္ဆိုးသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ “တာေတလန္” ပဲေဟ့ ဆိုေသာ ပညတ္ခ်က္မွ ေခၚ၍ေကာင္းေသာအမည္ “လန္လန္” ဟုတြင္ခ့ဲသည္။

အငယ္ေကာင္ အ၀ါစင္းအထီးေလးမွာကား အၿမဲတမ္း သူ႔ကိုယ္သူ သန္႔ရွင္း၍ ေနတတ္သည္၊ လက္ကေလးကို လွ်ာႏွင့္ယက္လိုက္ မ်က္ႏွာကိုသုတ္လိုက္၊ ေျခလက္တို႔ကို လွ်ာႏွင့္ယက္၍ သန္႔ရွင္းလိုက္ျဖင့္ အၿမဲသန္႔ရွင္းေနေသာေၾကာင့္ သူ႔အား “ဖိုးသန္႔” ဟု အမည္ေပးလိုက္သည္။

ေနာက္ေတာ့ အိမ္အေပၚထပ္ ျပတင္းေပါက္မွေန၍ တဖက္အိမ္နံရံေဘး အုတ္ခဲစြန္းေလးတြင္ လာနားေသာ စာကေလးကို ဒိုင္ဗင္ ထိုး၍ဖမ္းေသာ္လည္း၊ စာကေလးကိုမမိပဲ သူသာလွ်င္ ေျမႀကီးေပၚ ျပဳတ္က်သြားေသာေၾကာင့္ “စာကေလးဖိုးသန္႔” ဟုလည္း အမည္တြင္ခ့ဲ ေသးသည္။

“ ဟိုဘက္အိမ္က ေၾကာင္မေလးေရွ႕မွာမို႔ စတန္႔ထြင္ၿပီး သူရဲေကာင္းလုပ္ျပတာပါ”  ဟု စြပ္စဲြခံခ့ဲရသည္ကို စာကေလးဖိုးသန္႔ မသိႏိုင္ေသာ္လည္း မိသားစုအတြင္းေတာ့ ေျပာစမွတ္ စကား  ျဖစ္က်န္ခ့ဲဖူးသည္။

ေနာက္ထပ္ ၅ လေက်ာ္ေက်ာ္ခန္႔တြင္ပင္ ေၾကာင္မႀကီး တစ္ခါမီးဖြားျပန္သည္၊ ထိုအႀကိမ္ တြင္လည္း ေၾကာင္ကေလး ေလးေကာင္ပင္ ေမြးျပန္သည္၊ ဒီတခါေတာ့ အေတြ႔အႀကဳံရိွခ့ဲၿပီျဖစ္၍ အဖိတ္အစင္မရိွေအာင္ ေကာင္းစြာေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ခ့ဲသည္။

အျဖဴအထီး ၀၀တုတ္တုတ္ေလးက “ဖိုးတုတ္” ၊ မၾကာခန အီးေပါက္တတ္ေသာအမ ကေလးက   “မအီးေပါက္” ၊ ေျပးလိုက္ေဆာ့ လိုက္လွ်င္ ခါးတစ္ခုလုံးကိုခုံး၍ ခုန္ေျပးေျပး ေနတတ္ေသာ အထီးကေလးကို “သိုင္းသမားငခံုး” ၊ ေနာက္ဆုံး အရာရာေရွ႕ေဆာင္ ဆရာလုပ္ တတ္ေသာ အငယ္ဆုံးေၾကာင္မေလးကို “မန္ေနဂ်ာ” ဟု အမည္ေပးျဖစ္လိုက္ျပန္သည္။

ေၾကာင္မိသားစု၏ဦးေရသည္ လူမိသားစု ဦးေရထက္ပင္ ပိုခ့ဲၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေၾကာင္ တအုပ္ တရုံးရုံး တ၀ုန္း၀ုန္း ေျပးလႊား ေဆာ့ကစား စားေသာက္ အီးပါ ရွဴးေပါက္ အလုပ္မ်ားျဖင့္  စည္ကားေနေတာ့သည္။

စာကေလးဖိုးသန္႔ႏွင့္ ဖိုးတုတ္တို႔သည္ ေၾကာင္ထီးမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အလည္လြန္ ေပ်ာက္ဆုံးသြားခ့ဲၿပီး၊ ယခုေတာ့ လက္က်န္ ေၾကာင္ေလးေကာင္သည္ ကိုေမာင္က်င္တို႔ႏွင့္အတူ ေနခ့ဲသည္မွာ (၃)ႏွစ္ပင္ ရိွခ့ဲၿပီ။

+            +            +

အခ်ိန္တန္လွ်င္ ေၾကာင္စာေၾကြး (မေၾကြးလွ်င္လည္းေတာင္းၾကသည္) ေဆး၀ါးကုသေပး စသည္ျဖင့္ အေနၾကာလာေတာ့ သူတို႔အတြက္ တာ၀န္မွာ မိသားစုအတြက္ ႀကီးႀကီးမားမားမဟုတ္ေတာ့၊ စည္းကမ္းအရိွဆုံး လန္လန္က အထူးအခြင့္အေရးရသည္၊ အိမ္မႀကီးတစ္ခုလုံး သူေနခ်င္သလိုေန၍ရသည္၊ အေပၚထပ္ ေအာက္ထပ္ ေနခ်င္သလိုေန၊ သူကအိမ္ထဲမွာ မည္သည့္အခါမွ်     အီးမပါ၊  ရွဴးမေပါက္၊ တခါတေလ မႏိုင္ရင္ကာျဖစ္၍ ရွဴးနည္းနည္းေပါက္ဖူးသည္၊ ထို႔ထက္မပို၊ အီးေပါက္ကေတာ့ ကားဂိုေဒါင္တပိုင္း၊ ဧည့္ခန္းတပိုင္းလုပ္ထားေသာ အခန္းတြင္ေနသည္၊ အေႏြးဓာတ္ရေသာ မီးအားျမွင့္စက္ကို သူသေဘာက်သည္၊ ထိုမီးအားျမွင့္စက္ ေပၚတြင္ အိပ္သည္။

သိုင္းသမား ႏွင့္ မန္ေနဂ်ာတို႔ကေတာ့ ေနာက္ေဖး မီးဖိုခန္းႏွင့္တဲြလ်က္ ေရခ်ိဳးခန္းတြင္ အေလးအေပါ့စြန္႔ရင္း၊ မီးဖိုထဲ၌ပင္ ေနသည္။ ေျပာရလွ်င္ တအိမ္လုံးေၾကာင္မေနေသာေနရာမရိွဟု ေျပာရမည္ျဖစ္သည္။

(၃)ႏွစ္တာကာလသည္ ကိုေမာင္က်င္တို႔အတြက္ ေၾကာင္အနံ႔ကိုယဥ္ပါးေစခ့ဲၿပီျဖစ္၍ ဟိုအရင္ ေၾကာင္ေလးေတြစ ေရာက္ကာစ ကေတာ့ ေၾကာင္နံ႔နံသည္ကို သတိထားမိေသာ္လည္း၊ ယခုအခါတြင္ ေၾကာင္နံ႔မနံေတာ့ ေနတတ္သြားၿပီျဖစ္သည္။

အမွန္တကယ္ေတာ့ နံသည္၊ သို႔ေသာ္ မနံပါ။

+            +            +

ရင္းႏွီးေသာသူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ားလာလွ်င္ ကိုေမာင္က်င္က ကားဂိုေဒါင္တပိုင္း၊ ဧည့္ခန္းတပိုင္းျဖစ္ေသာ အခန္းတြင္ ဧည့္ခံစကားေျပာသည္၊ မိုးမ်ားေသာကာလမ်ားတြင္ အီးေပါက္က အျပင္မထြက္၊ တခါတရံ ထိုအခန္းတြင္ပင္ ရွဴးေပါက္လိုက္ေသာ ကာလ မ်ိဳးဆိုလွ်င္ ေၾကာင္ရွဴးနံ႔ကို ကိုေမာင္က်င္ပင္ သတိထားမိသလို၊ ဧည့္သည္မ်ားကလည္း လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္ေနတတ္သည္၊ ကိုေမာင္က်င္က အလိုက္တသိ အတြင္းဧည့္ခန္းသို႔ ေရႊ႕၍ ဧည့္ခံလွ်င္ ဧည့္သည္မ်ားလည္း သက္ေတာင့္သက္သာ ရိွသြားၾကသည္။

ဧည့္သည္သည္ အိမ္ရွင္ကို အားနာတတ္သည့္သေဘာက ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔၏ အေလ့အထ ျဖစ္ေနသည္။

ကိုေမာင္က်င္၏အစ္မႀကီး လာလည္ေသာအခါမ်ိဳးတြင္မူ  “ဟယ္ နင္တို႔ ေနတတ္လိုက္ ၾကတာ၊ တအိမ္လုံးေၾကာင္ေစာ္ေတြ နံေနတာပဲ” ဟု ေထာမနာျပဳတတ္သည္။

အစ္မႀကီးက ႏွာေခါင္းတရႈပ္ရႈပ္ႏွင့္ ေၾကာင္ေစာ္နံသည္ တဖြဖြေျပာေနေသာ္လည္း၊ ကိုေမာင္က်င္တို႔ မိသားစုက “မနံပါဘူး” ဟု တုန္႔ျပန္ေလ့ရိွသလို၊ အစ္မႀကီးကလည္း “နင္တို႔ မို႔လို႔ဟယ္” ဟု ႏႈတ္ကေျပာရင္း အၿမဲတမ္း မ်က္ေစာင္းထိုးတတ္သည္။

ဧည့္သည္မ်ားကို အားနာရေကာင္းမွန္း မသိတတ္ေလာက္ေအာင္ ကိုေမာင္က်င္တို႔ မိသားစုက ေၾကာင္နံ႔ႏွင့္ယဥ္ပါးေနခ့ဲၿပီျဖစ္ သည္ကို ကိုေမာင္က်င္ပင္ သတိထားမိပုံမရပါ။

+            +            +

ကိုေမာင္က်င္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ အခ်ိန္ပိုင္းစာသင္ေသာ ဆရာေပါက္စ ျဖစ္ခ့ဲဖူးသည္၊ ေက်ာင္းၿပီး အိမ္ေထာင္ သည္ဘ၀တြင္လည္း အခ်ိန္ပိုင္းမ်ားတြင္ စာသင္ေသာ အလုပ္လုပ္ခ့ဲဖူးသည္၊ ေနာက္ေတာ့ အလုပ္ေတြမ်ိဳးစုံ ေျပာင္းသြားသည္၊ ယခု အသက္အရြယ္ ေလးလည္း အသင့္အတင့္ရ၊ အျခားအလုပ္ကလည္းမရွိေတာ့ေသာအခါ ကိုေမာင္က်င္ အလုပ္ရွာရင္း ဆရာတစ္ေနရာ ခန္႔ထားေပးမယ့္ အလုပ္တေနရာအတြက္ အဆက္အသြယ္ ရသည္။

ထိုေန႔က ေက်ာင္းတည္ေထာင္သူႏွင့္ သြား၍ေတြ႔ရမည့္ေန႔ျဖစ္သည္၊ ကိုေမာင္က်င္ အႏွစ္သက္ဆုံး အေကာင္းဆုံး အကႌ်ကလည္း လြန္ခ့ဲေသာႏွစ္ရက္ခန္႔က တခါ၀တ္ၿပီး အကႌ်ခ်ိတ္တြင္ ခ်ိတ္ထားသည္။

ကိုေမာင္က်င့္ဇနီးက အကႌ်အသစ္ တထည္၀တ္သြားဖို႔ တိုက္တြန္းေသာ္လည္း၊ ကိုေမာင္က်င္က “ရပါတယ္ကြာ ဒီအကႌ်က အသစ္ပဲ” ဟုဆိုကာ အကႌ်ခ်ိတ္မွ အကႌ်ကိုပင္ ျဖဳတ္၍ ၀တ္ခ့ဲသည္။

ညာဖက္တြင္ ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ခုံ၊ ဘယ္ဖက္တြင္ သုံးေယာက္ထုိင္ခုံတို႔ျဖင့္ၿပီးေသာ အထူးကားႀကီးေပၚ ေရာက္ေသာအခါ ကိုေမာင္က်င္ သုံးေယာက္ထိုင္ခုံတန္းဖက္တြင္ ေနရာ တစ္ေနရာရသည္။

ခ်စ္ခင္ေႏြးေထြးေသာ ထိုင္ခုံမ်ားဟုပင္ အမည္ေပးရေလာက္ေအာင္ ေတာ္ေတာ္ ပူးပူးကပ္ကပ္ ထိုင္ရသည္။

ကိုေမာင္က်င္ ၀င္ထိုင္လိုက္ေသာအခါ မူလရိွႏွင့္ၿပီးကေလးမေလးက ကိုေမာင္က်င္ ထိုင္ၿပီးသည္ႏွင့္ ေဘးဖက္သို႔ေရြ႕ေပးသည္၊ ကိုေမာင္က်င္၀င္ထိုင္ၿပီးေနာက္ တမွတ္တိုင္တြင္ ခရီးသည္တေယာက္တက္လာၿပီး၊ ကိုိေမာင္က်င့္ေဘးတြင္ ၀င္ထိုင္သည္။

ပူးကပ္မထိုင္လွ်င္မရေသာေၾကာင့္ ကိုေမာင္က်င့္ေဘး၌ ပူးပူးကပ္ကပ္ထိုင္ေနရေသာ ထိုခရီးသည္သည္ အျခားေနရာ လြတ္သည္ႏွင့္ ကိုေမာင္က်င့္ေဘးမွ ဖယ္သြားသည္။

မူလရိွႏွင့္ၿပီး ကေလးမေလးက ဟိုဘက္နည္းနည္းေရြ႕ပါ ဆိုေသာေၾကာင့္ ကိုေမာင္က်င္ နည္းနည္းေရႊ႕ေပးလိုက္သည္။

ကားစပါယ္ယာကိုလည္း မ်က္လုံး၀င့္ၾကည့္လိုက္ရသည္၊ သုံးေယာက္ထိုင္ခုံကို ႏွစ္ေယာက္ ထိုင္ေနလွ်င္ စပါယ္ယာ ၫိုညင္မွာ လည္းစိုးရိမ္ရေသးသည္ မဟုတ္လား။

ခရီးသည္ျပည့္ေသာအခါ၌သာ ကိုေမာင္က်င့္ေဘးမွထိုင္ခုံတြင္ လူရိွ၍ ခရီးသည္ မျပည့္ေတာ့ဘူး ဆိုသည္ႏွင့္ ကိုေမာင္က်င့္ေဘးတြင္ လူမရိွေတာ့၊ ကံထူးေသာ ကိုေမာင္က်င္ေပတည္း၊ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိႏွင့္ပင္ ကိုေမာင္က်င္ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္သြားခ့ဲသည္။

+            +            +

ဟုတ္က့ဲဆရာ ၾကြပါ၊ ဒီအခန္းထဲ၀င္ပါ–ဆိုေသာေၾကာင့္ ကိုေမာင္က်င္ ထိုအခန္းအတြင္း ၀င္လိုက္သည္။

အခန္းက ေအးစိမ့္၍ေနသည္။

ကိုေမာင္က်င္ မ်က္ႏွာမူရာတြက္မူကား ကိုေမာင္က်င္၏စာသင္ၾကားမႈအရည္အခ်င္းကို စစ္ေဆးေပးမည့္ ဆရာႀကီး ၂ေယာက္ ႏွင့္ ဆရာမႀကီး ၁ ေယာက္တို႔ကို ေတြ႔ရသည္၊

“ထိုင္ပါဆရာ ထိုင္ပါ”

ဆရာႀကီး၊ ဆရာမႀကီးမ်ား ၫႊန္ျပေသာေနရာတြင္ ကိုေမာင္က်င္ ၀င္ထိုင္လိုက္ရင္း၊ ဆရာ ဆရာမႀကီးမ်ားကို အၿပံဳးျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။

အခ်ိန္အားျဖင့္ ၁ မိနစ္ ၂ မိနစ္သာ ၾကာေသးသည္၊ ဆရာႀကီး ဆရာမႀကီးတို႔၏ ႏွာေခါင္းမ်ား ပြစိပြစိျဖစ္လာၾကသည္။

ဗုေဒၶါ-

ဟုတ္သည္၊ ကိုေမာင္က်င္ပင္သတိမထားမိပဲမရေလာက္ေအာင္ ေၾကာင္နံ႔ေတြ တခန္းလုံး ပ်ံ႕လာသည္။

ခုေတာ့ ကိုေမာင္က်င္ကိုယ္တိုင္ပင္ ဆရာႀကီး၊ ဆရာမႀကီးမ်ားကို အားနာလာသည္၊ မ်က္ႏွာပင္ မထားတတ္ေတာ့။

ဆရာႀကီး၊ ဆရာမႀကီးမ်ားက နားလည္သည္းခံ ခြင့္လႊတ္ဟန္ျဖင့္ ေမးစရာရိွသည္မ်ားကို ၀တၱရားမပ်က္ ေမးေနေသာ္လည္း၊ ကိုေမာင္က်င္ ကိုယ္တိုင္ကမူ ေမးခြန္းေတြ အျမန္ ၿပီးဆုံးေစလိုၿပီ။

ဟုတ္က့ဲဆရာ၊ ျပည္စုံပါၿပီ ဟုၾကားလိုက္ရေသာ ေနာက္ဆုံးစကားသည္ ကိုေမာင္က်င့္ အတြက္ မ်က္ႏွာပူစရာ အခက္အခဲ အားလုံးမွ လြတ္ေစဟု အမိန္႔ခ်ျခင္းဟု နားလည္ရင္း၊ ထိုအခန္းမွအလ်င္အျမန္ပင္ ကိုေမာင္က်င္ထြက္ခြါခ့ဲေတာ့သည္။

+            +            +

ပိုးေလာက္တို႔သည္ မစင္ကိုပင္ ဘ၀တစ္သက္တာ ေပ်ာ္ေမြ႔ဖြယ္ရာ၊ ဘ၀တစ္သက္တာ စည္းစိမ္ႀကီးအျဖစ္ ရႈျမင္တတ္ၾကပါ သည္။

ေၾကာင္ေမြးသူမ်ားလည္း ေၾကာင္နံ႕ႏွင့္ ယဥ္ပါးလြန္းေသာအခါ ေၾကာင္နံ႕နံေသာ္လည္း နံမွန္းမသိေတာ့ပဲ အလိုက္အထိုက္ေန တတ္သြားၾကသည္ကို ကိုေမာင္က်င္ ေကာင္းေကာင္း နားလည္ခ့ဲၿပီဟု ထင္ပါသည္။

ေၾကာင္ေမြးသူမ်ား သတိထားတတ္ၾကဖို႔ လိုသည္ ဟုထင္ပါသည္။