၀လုံးကေလး ရဲရဲေရးမွ

သမီးငယ္ ဘဲြ႔ရခ့ဲသည္မွာ သုံးႏွစ္ရိွခ့ဲၿပီ။ သို႔ေသာ္ ခိုင္မာေသာ၊ ျပတ္သားေသာစိတ္ျဖင့္ တစ္စုံတစ္ခုကိုမွ် မလုပ္ႏိုင္ေသး။ ဟိုအလုပ္ဆိုလည္း ျဖစ္ပါ့မလား၊ ဒီအလုပ္ဆိုလည္း မစရဲျဖစ္ေနသည္မွာ ၾကာခ့ဲၿပီ။

သမီးကို မည္က့ဲသို႔ ရဲေဆးတင္ေပးရမည္ကို ေခါင္းပူေအာင္စဥ္းစားရသည္၊ ငယ္စဥ္က ႀကံဳေတြ႕ခ့ဲဖူးသည္ကို ျပန္စဥ္းစားမိ၍ ဤအေၾကာင္းအရာသည္ကား သမီးအတြက္ ရဲေဆးတစ္ခြက္ျဖစ္မည္ဟု ယုံၾကည္မိ၍ စာတစ္ပုဒ္အျဖစ္ ေရးျဖစ္သြားေပသည္။

စိတ္ပညာရွင္လည္း မဟုတ္သည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ ဒီလိုျဖစ္တာ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲဟုလည္း အတိအက်ဆုံးျဖတ္ႏိုင္ရန္ မစြမ္းသာသည္ကလည္း တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ စာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေအာင္ ေရး၊ သမီးလည္းဖတ္၊ တျခား စာဖတ္သူမ်ားလည္း တင္ျပျခင္းျဖင့္ အေတြးတစ္ခ်က္ ရေစရန္ အားထုတ္လိုက္ရေပသည္။ စာဖတ္သူ အမ်ားစု ဖတ္ရႈဆင္ျခင္၍သာ ဆုံးျဖတ္ၾကေစလိုပါသည္။

သမီးငယ္ကို ေျပာျပလိုေသာအခ်က္မွာ ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္ပါသည္-

x              x               x

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္က ေနခ့ဲေသာ အိမ္အနီးတြင္ အုတ္စီေရတြင္းႀကီးတစ္တြင္းရိွသည္။ အလြန္ႀကီးေသာ ေရတြင္းႀကီးျဖစ္၍ ၂၅ေတာင္ခန္႔ နက္သည္၊ သို႔ေသာ္ ေႏြေႏွာင္းၿပီဆိုလွ်င္ေတာ့ ေရခန္းသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ တြင္းေခ်းဆယ္ရန္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ ႀကိဳးစားၾကသည္၊ ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္က ခုနစ္တန္း၊ ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကိုျဖစ္သူက ကိုးတန္းေက်ာင္းသားမ်ား ျဖစ္ၾကသည္၊ အိမ္နီးခ်င္း လူႀကီးမ်ားကလည္း ၀ိုင္း၀န္းၾကည့္ရႈေပးၾကမည္ ဆိုသည္။

ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကိုျဖစ္သူက တြင္းထဲဆင္း၍ အညစ္အေၾကးမ်ား စုေပးမည္၊ ကၽြန္ေတာ္က အေပၚမွေန၍ ေရပုံးျဖင့္ဆဲြတင္၊ အျပင္မွာသြန္ခ်ဟု တာ၀န္ခဲြလိုက္ၾကသည္၊ သိပၸံေက်ာင္းသားမ်ား ျဖစ္ၾကေသာေၾကာင့္ ေရတြင္းထဲမဆင္းမီ ဖေယာင္းတိုင္မီးထြန္းၿပီး တြင္းေအာက္ေျခအထိ ေရာက္ေအာင္ ခ်ၾကည့္၍ အေတာ္ၾကာ ထားလိုက္ေသးသည္၊ မီးမၿငိမ္းလွ်င္ ေလေကာင္းစြာရိွသည္၊ ဆင္း၍ရသည္၊ မီးၿငိမ္းသြားလွ်င္ေတာ့ ေလမရိွ၊ ဆင္းလွ်င္ အသက္အႏၱရာယ္ ရိွသည္ကိုေတာ့ သိၾကသည္။

ေရတြင္းထဲမွ ဖေယာင္းတိုင္က ဆင္း၍ရသည္ဟု မီးမၿငိမ္းဘဲ အခ်က္ျပသည္၊ အစ္ကိုျဖစ္သူက လုံခ်ည္ပိုင္းကို ရင္ဘတ္သိုင္း၍ ေရပုံးႀကိဳးကိုလက္ႏွင့္ ဆဲြထားၿပီး၊ အေပၚမွ လူႀကီးမ်ားက ႀကိဳးကို တျဖည္းျဖည္းေလွ်ာ့ေပးေသာအခါ သူ တြင္းေအာက္သို႔ေရာက္သြား ေလၿပီ။

တြင္းေခ်းကလည္း အေတာ္မ်ားသည္၊ အမိႈက္ေတြ သဲေတြမနည္း၊ အခ်ိန္ေလးအေတာ္ၾကာလာေသာအခါ အစ္ကို႔ကို ၾကည့္ရ သည္မွာ ကၽြန္ေတာ္အားမရေတာ့၊ သူ အားငယ္ေနသည္ဟု စိတ္ကထင္သည္၊ သူ႔စကားေျပာသံကလည္း တစ္မ်ိဳးပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ပါ ဆင္း၍ ကူခ်င္လာသည္၊ အေပၚမွ အမိႈက္ပုံးဆဲြတင္မည့္သူလည္း ရိွေနသည္။

“အစ္ကို ကၽြန္ေတာ္ပါဆင္းခ့ဲမယ္”

“မဆင္းနဲ႔၊ မင္းတခါမွ ဆင္းဖူးတာ မဟုတ္ဘူး”

“ရပါတယ္ အစ္ကိုရ”

“မရဘူးကြာ မဆင္းနဲ႔”

“သူက ကၽြန္ေတာ့္ကိုၫွာ၊ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကိုၫွာျဖင့္ ေနာက္ဆုံး ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ကၽြန္ေတာ္ဆုံးျဖတ္၍ ပုဆိုးကြင္း ရင္မွာသိုင္းၿပီး၊ သူဆင္းစဥ္က ပုံစံအတိုင္း တေရြ႕ေရြ႕ ဆင္းခ်သြားသည္။

ေရတြင္းတစ္၀က္ေလာက္ အေရာက္တြင္ အေအးဓာတ္က စိမ့္လာသည္၊ စိုးရြံ႕ထိတ္လန္႔မႈလည္း ေပၚလာသည္၊ ျပန္ဆဲြတင္ခိုင္းရင္ ေကာင္းမလား၊ မဟုတ္ေသးပါဘူး၊ သူေတာင္မွ ေအာက္ေရာက္ေနၿပီပဲ၊ ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္ ရဲတင္းစိတ္တို႔ လြန္ဆဲြေနဆဲပင္၊ ကၽြန္ေတာ္၏ ခႏၶာကိုယ္ကေတာ့ တေရြ႕ေရြ႕ျဖင့္ ေရတြင္းေအာက္ေျခႏွင့္ နီးလာသည္။

အစ္ကိုက ဆီးႀကိဳ၍

“မင္း ဆင္းဖူးတာမဟုတ္ဘဲ ဘာေၾကာင့္ ဆင္းလာရသလဲ”  ဟူေသာအသံတြင္ ကရုဏာသံ စြက္လာေတာ့-

ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေျပာ၀့ံလိုက္သည္-

“ခု ဆင္းဖူးသြားၿပီ”

စိတ္ထဲ ရဲရင့္ေက်နပ္မႈတစ္ခု ခံစားလိုက္ရသည္ဟု ထင္သည္။

ထူးထူးျခားျခား ေအာ္ဟစ္ႀကံဳး၀ါးတာေတာ့ မလုပ္ခ့ဲတာ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနသည္။

x          x           x

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လုံး၀အစိမ္းသက္သက္ျဖစ္ေသာ ျပည္ပခရီး ေလယာဥ္စီးျခင္းအမႈျပဳၿပီး၊ လိုအပ္ေသာ စာရြက္စာတမ္းမ်ား ရင္၀ယ္ပိုက္ကာ စကၤာပူႏိုင္ငံတြင္ အလုပ္ရွာရေသာဘ၀ကို ေရာက္ခ့ဲဖူးပါသည္။

မလုပ္ခ်င္တာလုပ္ရတာလည္း လူ႔ဘ၀၊ လုပ္ခ်င္တာ မလုပ္ရတာလည္း လူ႔ဘ၀ဆိုေလမလား မသိ။

အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀က သင္ခ့ဲရေသာ ဆရာေမာင္ထင္၏ “ငဘ” ၀တၳဳေဆာင္းပါးထဲက စာတစ္ပိုဒ္လို “ကမၻာစစ္ ႀကီးျဖစ္မွ လူျဖစ္လာရတ့ဲသူလို ေယာင္တီးေယာင္န” ႏွင့္ဆိုေသာ စကားက့ဲသို႔ပင္ တကယ့္ကို ေယာင္တီးေယာင္န။

သို႔ေသာ္ ကိုယ့္လိုပဲ အလုပ္လာရွာသူေတြအျပင္ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕လည္း ေတြ႕ရျပန္ေတာ့ အားတက္ရျပန္သည္။ အလုပ္တစ္ ေနရာေပၚသည္ဟု သတင္းရသည္း။

ကၽြန္ေတာ္က “ဗ်ဴးမယ္ဗ်ာ” ဟု ဆိုေသာအခါ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕က ကန္႔ကြက္ၾကသည္။

“ခုမွ သေဘၤာစတက္မယ့္သူက ကမၻာပတ္ (World wide) သေဘၤာမတက္သင့္၊ ဟိုနားဒီနား(Home trade)သြားသည့္သေဘၤာ သာ တက္သင့္သည္ဟု အႀကံေပးၾကသည္။

ပိုဆိုးသည္က အ့ဲသည္သေဘၤာမွာ ျမန္မာတစ္ေယာက္မွ်မပါ။ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ျမန္မာ၊ သို႔ေသာ္ လစာက်ေတာ့ အလြန္ကြာသည္။ ဟိုနားသည္နားက ေဒၚလာ ၄၀၀ ၊ ကမၻာပတ္က ေဒၚလာ ၈၇၀ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အသက္အရြယ္အားျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ၀ါသနာအရလည္းေကာင္း သေဘၤာ အလုပ္ကို ႏွစ္သက္၍ လုပ္သည္မဟုတ္၊ ေငြေၾကာင့္သာဆိုေတာ့ အခ်ိန္နည္းနည္းမွာ ေငြမ်ားမ်ား ပို၍ရလိုသည္။ ကိုယ္မွန္းဆသည့္ေငြရ၍ သေဘၤာသားအလုပ္မွ နားခြင့္ရခ်ိန္ေရာက္လွ်င္လည္း အျမန္နားခ်င္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္-

“သေဘၤာဆိုတာ ေရထဲမွာသာေနတာပါ၊ အလုပ္ကေတာ့ ထူးမွာမဟုတ္” ဟူေသာ အယူအဆအားကိုးျဖင့္ ကမၻာပတ္သေဘၤာကိုပဲ ေရြးၿပီး“ဗ်ဴး”လိုက္သည္။

အလုပ္ခန္႔လိုက္သည္ဆိုေတာ့ ကန္႔ကြက္ခ့ဲသူေတြက ၀ိုင္းေျပာၾကသည္။

“မင္းအလုပ္ျပဳတ္ၿပီး ျပန္လာမွာ ျမင္ေယာင္တယ္ကြာ”  ဟူသတည္း။

ကၽြန္ေတာ္အလုပ္မျပဳတ္ခ့ဲပါ။

ကန္ထရိုက္ႏွစ္ျပည့္သည့္တိုင္ လုပ္ႏိုင္ခ့ဲပါသည္၊ အျမတ္တစ္ခုလည္း အပိုရရိွလိုက္ပါေသးသည္၊ အဂၤလိပ္စကား အေျပာအဆို အရင္ကထက္ ပို၍တိုးတက္ခ့ဲသည္။

x                x                 x

“ဆင္းဖူးတာမဟုတ္” ဟု ကန္႔ကြက္ခံရေသာအခ်ိန္ႏွင့္ “တက္ဖူးတာမဟုတ္” ဟု ကန္႔ကြက္ခံရေသာအခ်ိန္မွာ ကာလအားျဖင့္ အႏွစ္ ၂၀ ကြာျခားပါသည္၊ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္ ႏွင့္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ငယ္ငယ္က ေရတြင္းထဲသို႔ စြန္႔စားဆင္းခ့ဲျခင္းစိတ္ဓာတ္သည္ အျမစ္တြယ္သြား တာမ်ား ျဖစ္ေနပါသလား။ အႏွစ္ ၂၀ ၾကာၿပီးမွ တစ္ခါ စြန္႔စား၀့ံခ့ဲျပန္ပါသည္၊ ကၽြန္ေတာ္မသိႏိုင္၊ ပညာရိွ ပညာရွင္တို႔သာ သိႏိုင္မည္ ထင္ပါသည္။

သို႔ေသာ္ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ ကိုယ့္ကို ကိုယ္ယုံၾကည္မႈရိွခ့ဲေသာ္ ပထမေျခလွမ္းကို ရဲ၀့ံစြာ မျဖစ္မေန လွမ္းရလိမ့္မည္ ဟု ဆိုေသာ္ မမွားဟု ထင္ပါသည္။

ေနရီ

၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၂၄ ရက္ေန႔ထုတ္

အတဲြ(၈) အမွတ္စဥ္ (၃၆၉) အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္

စာၾကြင္း။              ။ “၀” မွ်မရွိခဲ့ေသာ္ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် “၀ိ” ျဖစ္မလာႏိုင္သည္ကို သိေစလိုျခင္းမွာ မူလရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္၍ ရဲ၀ံ့စြန္႕စားျခင္းဟူသည္လည္း တခါတရံတြင္ လိုအပ္ေသာအရာျဖစ္သည္ဟု ယူဆပါသည္။ မ်က္ကန္းတေစၦမေၾကာက္  စြန္႕စားျခင္းကိုမဆိုလိုပါ။

ေဆာင္းပါးတြင္ ရည္ၫႊန္းခဲ့ေသာ သမီးငယ္သည္ ျမန္မာျပည္ Web Design ကုမၸဏီတခုတြင္ လုပ္သက္တႏွစ္ရၿပီး ေနာက္ ယခုအခါတြင္ Singapore ကုမၸဏီတခုတြင္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

မွန္ကန္ေသာလမ္းေပၚေလွ်ာက္ လွ်မ္းေတာ္ေတာက္ ေသာလူငယ္မ်ားျဖစ္ၾကပါေစေၾကာင္း။

ခ်စ္တာထက္ေမတၱာပို

မဟာၿမိဳင္ေတာရဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ တရားေတာ္တစ္ပုဒ္တြင္ လူႏွင့္တိရစၧာန္တို႔၏ အဓိကျခားနားခ်က္တစ္ခု ပါဝင္သည္ကုိ သတိထား၍ နာၾကားဖူးခ့ဲသည္။

စာသားအတိအက် တင္ျပႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မမွတ္မိေတာ့ေသာ္လည္း၊ ဆိုလိုရင္းမွာ လူသည္သင္ၾကားေပးရန္ လိုေသာသတၱဝါျဖစ္သည္ ဟူေသာအခ်က္ကို ဆရာေတာ္ကဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္။

ေမြးစ တိရစၧာန္ငယ္တစ္ေကာင္သည္ မိခင္၏ယုယေဖးမမႈ မရေသာ္လည္း ထိုတိရစၧာန္၏ ေမြးရာပါ အရည္ အခ်င္းေၾကာင့္ သူ၏အသက္႐ွင္သန္ ျဖစ္ထြန္းမႈအတြက္ သူကိုယ္တိုင္ ျပဳလုပ္ႏိုင္စြမ္း႐ိွသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ ေခြးမႀကီး တစ္ေကာင္က ေမြးဖြါးလိုက္ေသာ ေခြးငယ္ေလးမ်ားသည္ ေမြးၿပီးၿပီးခ်င္း၊ ႏို႔စို႔ရေကာင္းမွန္း သိၾကသည္။ သိရုံမွ်မက မိခင္ႏို႔ကိုရေအာင္ ႐ွာေဖြတတ္ၾကသည္။ မေထြးေပြ႔ရပဲလ်က္ ႏို႔စို႔တတ္ၾကသည္။

လူကား ထိုက့ဲသို႔မဟုတ္။ ေမြးရာပါ အရည္အခ်င္းမ႐ိွ။ သိတတ္သူမွ မသိတတ္သူကို ျပဳစုေစာင့္ေ႐ွာက္ သင္ၾကားေပးရသည္။ မိခင္ဝမ္းမွ ကြၽတ္စကေလးငယ္သည္ ႏို႔စို႔ခ်င္သည္ေတာ့မွန္သည္။ သို႔ေသာ္ ေမြးရာပါ အရည္ အခ်င္းမ႐ိွေသာေၾကာင့္ မိခင္႐ိွရာဘက္ လွမ္း၍မသြားႏိုင္။ မိခင္က ေပြ႔ယူခ်ီမေပးရသည္။

သို႔ေသာ္ ထိုေမြးရာပါ အရည္အခ်င္း႐ိွေသာ တိရစၧာန္အား သင္ၾကားေပးေသာ္ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိသာ ရသည္။ အဆုံးမ႐ိွ မတတ္ေျမာက္ႏိုင္။ ေမြးရာပါ အရည္အခ်င္းမ႐ိွေသာ လူသားကား သင္ၾကားေပးခ့ဲေသာ္၊ အဆုံးမ႐ိွ တတ္သိနားလည္သြားၾက၏ဟု ဆရာေတာ္ကေဟာၾကားပါသည္။ထိုေၾကာင့္ လူကိုသင္ၾကားေပးရန္ လိုသည္ဟုဆို၏။

ကြၽန္ေတာ္၏အသက္အ႐ြယ္အရ၊ လုပ္ငန္းအေတြ႔အႀကံဳအရ၊ ပတ္ဝန္းက်င္ႏွင့္ ထိေတြ႔ဆက္ဆံမႈ အေတြ႔အႀကံဳ အရ ဆရာေတာ္၏ေဟာတရားသည္ အလြန္မွန္ကန္ေၾကာင္းေတြ႕ရပါသည္။

x x x

ကြၽန္ေတာ္၏ဘဝ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း ဝမ္းစာ႐ွာေဖြမႈကို ‘သေဘၤာသား’ အလုပ္ျဖင့္ ႐ွာေဖြခ့ဲရဖူးသည္။ အထက္ပိုင္း အရာ႐ိွမ်ားအျဖစ္ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးမ်ားျဖင့္ ဖဲြ႕စည္းထားေသာ သေဘၤာကုမၸဏီတြင္ လုပ္သက္စုစုေပါင္း ၂၈ လတိုင္တိုင္ လုပ္ ကိုင္ခ့ဲဖူးသည္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔သေဘၤာ႐ွိ ဂ်ပန္အရာ႐ိွမ်ားအားလုံးလိုလို အလြန္အလုပ္လုပ္ၾကသည္။ အလုပ္မလုပ္ရမေန ႏိုင္သူ မ်ားကို Workaholics ဟုေခၚေဝၚသုံးစဲြသည္ဟု ၾကားဖူးပါသည္။ လက္ေတြ႔အေနျဖင့္မူ မႀကဳံဖူးခ့ဲ။ ဂ်ပန္ သေဘၤာ ေရာက္ မွသာ နဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႔ႀကံဳခ့ဲရျခင္းျဖစ္သည္။

ယင္းဂ်ပန္သေဘၤာအရာ႐ိွမ်ားအနက္အင္ဂ်င္နီယာမွဴး( Chief Engineer )မွာကား ေတာ္ေတာ့္ကို အလုပ္ မလုပ္ ရမေနႏိုင္ေသာပုဂၢိဳလ္ျဖစ္သည္။

ဆိပ္ကမ္းမကပ္ရမီ သေဘၤာေက်ာက္ခ်၍ ႏွစ္ရက္၊ သုံးရက္ေနခြင့္ရၿပီဆိုလွ်င္၊ သူ၏ ယုန္သြားေလးကိုၿဖဲ၍ ေပ်ာ္ ေနတတ္သည္။ တိုက္႐ိုက္ဆိပ္ကမ္းကပ္ရမည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ ယုန္သြားေလးလည္း မေတြ႔ရေတာ့။ စူပုတ္ထားေသာမ်က္ႏွာ ႏွင့္ ေဆာင့္ေအာင့္ေနတတ္သည္။

သေဘၤာဆိပ္ကမ္းကပ္ ကုန္ခ်ရန္ဆိုလွ်င္ ၂၄ နာရီမွ ၃၆ နာရီအတြင္းၾကာတတ္သည္။ ကုန္တင္ရမည္ဆိုလွ်င္ ေတာ့ ဆယ့္ေလးငါးနာရီျဖင့္ ၿပီးသြားတတ္သည္။

သူ႔သေဘၤာအင္ဂ်င္ကို သူ႔စိတ္တိုင္းက်မကိုင္ရလွ်င္ သူမေပ်ာ္႐ႊင္ေတာ့။ ေက်ာက္ခ်ထားခ်ိန္ ဆိပ္ကမ္းကပ္ခ်ိန္ ေလာက္သာ အင္ဂ်င္ကလည္း ျပဳျပင္မြမ္းမံ၍ရသည္။ ခရီးသြားေနစဥ္ ေခတၱနား၍ျပဳျပင္မြမ္းမံရန္ အခြင့္ရႏိုင္ေသာအရာ မဟုတ္။

မိမိ၏တာဝန္ကို အေကာင္းဆုံး ထမ္းေဆာင္ခြင့္ရမွ ေၾကနပ္တတ္သည့္ သူ၏စိတ္ဓါတ္သည္ မည္က့ဲသို႔ ရ႐ိွလာ ပါသနည္း။

x x x

ကြၽန္ေတာ္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံသို႔ မၾကာခဏေရာက္ဖူးသည္။ ဆိပ္ကမ္းကပ္ၿပီးေနာက္ အလုပ္ၿပီးလွ်င္ ဆိပ္ကမ္းဆင္း (Go shore ဟုေျပာေလ့႐ွိသည္) ေစ်းဝယ္၊ လည္ပတ္ ဗဟုသုတ႐ွာျဖစ္သည္။

အရပ္တကာသြားရင္း ကေလးမ်ားေက်ာင္းတက္ေက်ာင္းဆင္း သြားၾကသည္ကိုလည္း ေတြ႔ဖူးသည္။ ကေလးမ်ားကို မိဘမ်ားက ေက်ာင္းလိုက္ပို႔သည္ကို မေတြ႔ဖူးခ့ဲပါ။ကေလးမ်ား အုပ္စုလိုက္ ကားလမ္း မ်ား ျဖတ္ ကူးသြားၾကသည္။ လမ္းအခ်က္ျပမီးမ်ားၾကည့္၍ သူတို႔အားကိုးႏွင့္ သူတို႔ျဖတ္သန္းၾကသည္။ ကားေမာင္းသူမ်ားကလည္း ကေလးမ်ားျဖတ္သန္းေနလွ်င္ စိတ္႐ွည္လက္႐ွည္ ေစာင့္ဆိုင္းေပးၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုယ္ယံုၾကည္မႈေမြးၾကဟု သင္ၾကားေပးေနသကဲ့သို႔ ခံစားရသည္။

အထူးျခားဆုံးကား ဂ်ပန္စာအုပ္ဆိုင္မ်ားျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားကေလးမ်ား ဝင္ေရာက္လာၿပီး၊ သူတို႔ ႏွစ္ သက္ ရာ စာအုပ္မ်ားကိုယူ၍ ဆိုင္တြင္းတစ္ေနရာရာထိုင္၍ ဖတ္ေနသည္ကို စိတ္႐ွည္စြာ ခြင့္ျပဳထားၾကသည္။ ကေလးမ်ား အခမ့ဲ ဖတ္ခ်င္သေလာက္ ဖတ္ခြင့္ျပဳသည္။ ကေလးမ်ားကလည္း စာအုပ္ဆိုင္ထဲေရာက္လွ်င္ မ်က္ႏွာႏွင့္စာအုပ္အပ္ၿပီး သည္ႏွင့္ စာအုပ္ထဲသာ စိတ္႐ိွေနတတ္ၾကသည္။ ေနာက္ေျပာင္ေဆာ့ကစား စကားမ်ားတာေတြ မေတြ႔ရ။ လူဆိုတာ စာ မ်ားမ်ားဖတ္ျခင္းျဖင့္ ဗဟုသုတကို႐ွာေဖြရမည္ဟု သင္ၾကားေပးေနသကဲ့သို႔ျမင္ခဲ့ရသည္။

တခါက ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ ေစ်းတန္းတခုအတြင္း ျဖတ္သြားရင္း၊ ကြၽန္ေတာ္သတိထားခ့ဲမိတာ တစ္ခု႐ိွသည္။

ျမင္ကြင္းကား ႐ိုး႐ိုးေလးျဖစ္သည္။ ဂ်ပန္မိခင္တစ္ေယာက္ ေစ်းဝယ္ထြက္လာျခင္းသာ၊ သူ၏ကေလး (ေလးငါး လသားေလာက္႐ိွမည္ထင္သည္)ကို ေၾကာတြင္သိုင္းထား၍ ေစ်းဝယ္ေနျခင္းမွ်သာ၊ ကေလးအေမက ဝယ္ယူၿပီး၊ ပစၥည္းမ်ားကို ပလပ္စတစ္အိတ္တြင္ထည့္၍ လက္မွဆဲြထားသည္။ ထို႔ျပင္ သူ၏ေၾကာပိုးအိတ္ထဲမွ ကေလးေလး၏ လက္ တြင္ ပလပ္စတစ္ ကြၽတ္ကြၽတ္အိတ္အလြတ္ကေလးကို ထည့္ေပးထားျခင္းကား ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ထူးလည္း ထူးျခားသည္။ အေမ၏ဉာဏ္အေျမာ္ အျမင္ကိုကြၽန္ေတာ္ ေလးစားမိသည္။

ကေလးႏွင့္လိုက္ဖက္ေသာ တာဝန္တစ္ခု ေပးတတ္ျခင္းကပင္ အေမ၏ေကာင္းမြန္ေသာ ဗဟုသုတျဖစ္ေတာ့၏။

”လူသည္ အလုပ္လုပ္ရမည္၊ ႏိုင္ရာဝန္ထမ္းရမည္” ဟု အသံတိတ္သင္ၾကားေပးေနျခင္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။

ကြၽန္ေတာ္ ႀကံဳဆံုခ့ဲဖူးေသာ သေဘၤာအင္ဂ်င္နီယာမွဴးႀကီး၏အေမသည္ ကြၽန္ေတာ္ေတြ႔ခ့ဲဖူးေသာ ေၾကာပိုးအိတ္ ထဲမွကေလးကို ကြၽတ္ကြၽတ္အိတ္အလြတ္တစ္လုံးကို ကိုင္ထားေစေသာအေမမ်ိဳးျဖစ္ခ့ဲမွာ ေသခ်ာသေလာက္ျဖစ္သည္ ဟု ကြၽန္ေတာ္ထင္မိသည္။

ကြၽန္ေတာ္၏ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ မွန္မမွန္ကိုေတာ့ သားသမီးမ်ားကို အလြန္ေကာင္းစားေစလိုေသာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အေဖ အေမမ်ား ေတြးေတာဆင္ခ်င္စဥ္းစားၾကည့္ၾကေစလိုပါသည္။

ခ်စ္ျခင္းဆိုသည္မွာကိုယ့္အလိုက် ကိုယ္ပိုင္ေက်နပ္ခံစားမႈက သာလြန္၍ေမတၱာဆိုသည္ကား တဖက္သား ေကာင္းစားေစလိုေသာ သေဘာသြား ပို၍အေလးကဲသည္ကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔သတိမူသင့္သည္ဟု ထင္ပါသည္။

အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္ အတြဲ(၉) အမွတ္စဥ္(၄၀၇) ၂၂-၀၉-၂၀၀၈

ေဗဒင္ဆရာႀကီး ေကာ႑ညေဗဒင္ယုံပါသလား

“ေဗဒင္ဆိုတာ မွန္သလား” ဟု ေမးလွ်င္ မွန္သည့္ဘက္က ပိုမ်ားသည္ဟု ေျဖရေပလိမ့္မည္။

ဤေနရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ဆိုလိုေသာ ေဗဒင္မွာ “နကၡတ္ေဗဒင္”ကို ဆိုလိုျခင္းျဖစ္ပါသည္။

အျခားတြက္ခ်က္ေဟာေျပာမႈမ်ားကိုမူကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ေလ့လာဖူးသည္မဟုတ္ေသာေၾကာင့္မေျပာလို၊ မွတ္ခ်က္ မေပးလိုပါ။

ေအာက္ေဖာ္ျပပါ အေၾကာင္းအရာတို႔ေပၚ မူတည္၍ ေဗဒင္မွန္ေၾကာင္းကို လက္ခံႏိုင္ဖြယ္ ရိွပါသည္-

ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား အေလာင္းအလ်ာသိဒၶတၳမင္းသား ဖြားျမင္ေတာ္မူၿပီးသည္ႏွင့္ ေကာ႑ညနွင့္ အျခားေသာ ေဗဒင္ပညာရိွမ်ား ေဗဒင္ေဟာရာတြင္ အျခားေဗဒင္ဆရာႀကီးမ်ားက အတိအက် မေဟာႏိုင္ေသာ္လည္း၊ အသက္အရြယ္ အားျဖင့္ အငယ္ဆုံး၊ ပညာအားျဖင့္ အႀကီးဆုံးျဖစ္ေသာ ေကာ႑ညပုဏၰားကမူ “ဧကန္စင္စစ္ ဘုရားျဖစ္မည္” ဟု ေဟာခ့ဲ ဖူးသည္ မဟုတ္ပါေလာ၊ ေဟာၾကားရုံမွ်သာမဟုတ္၊ သူကိုယ္တိုင္ပင္ ယုံၾကည္၍ ဘုရားဦးဖူးရန္၊ တရားဦးနာရန္ သိဒၶတၳ မင္းသား ေတာမထြက္မီ ႀကိဳတင္၍ ေတာသို႔၀င္ကာ ေစာင့္ေနခ့ဲသည္။ ဘုရားလည္း ျဖစ္ခ့ဲသည္ မဟုတ္ပါေလာ။

ဆရာသိပၸံေမာင္၀၏စစ္အတြင္းေန႔စဥ္မွတ္တမ္းမ်ားစာအုပ္၏ေနာက္ဆုံးစာမ်က္နွာသည္လည္းေဗဒင္မွန္ေၾကာင္း ျပဆိုသြားေသာသက္ေသသာဓကပင္တည္း။ ၅ ဇြန္၄၂မွတ္တမ္း ၌ သူ ယခုႏွစ္ ေမြးေန႔မတုိင္မီ ေသေလာက္ေသာေဘးႏွင့္ ေတြ႔လိမ့္မည္ဟု သူ႔မိတ္ေဆြ ေဗဒင္ဆရာက လြန္ခ့ဲေသာ ရွစ္ႏွစ္ခန္႔က ေဟာခ့ဲသည္။ ည ၁၂ နာရီေက်ာ္လွ်င္ ထိုေဘးမွ လြန္ေျမာက္ရေတာ့မည္ဟု ၀မ္းသာခ့ဲသည္ဟု ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းတြင္ ေရးခ့ဲသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာသည္ ၆ ဇြန္ ၄၂ နံနက္လင္းအားႀကီး၌ပင္ လူဆိုးမ်ား သတ္ျဖတ္မႈေၾကာင့္ ေသဆုံးခ့ဲရသည္။ (ေဗဒင္ဆရာမ်ားက တစ္ေန႔ကို တြက္ရာတြင္ နံနက္ ၆ နာရီမွ ေနာက္ေန႔နံနက္ ၆ နာရီအထိ ယူၾကသည္။)

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ရက္စဲြႏွင့္တကြ တိတိက်က် ေဗဒင္ အေဟာခံခ့ဲရဖူး၍ မွန္လည္း မွန္ကန္ခ့ဲသျဖင့္ လြန္စြာအ့ံၾသခ့ဲရဖူးပါသည္။

စာဖတ္သူမ်ားအေနႏွင့္လည္း မိမိတို႔ကိုယ္တုိင္ ေဗဒင္မွန္ကန္သည္ကို ႀကံဳေတြ႔ဖူးၾကေပလိမ့္မည္။

ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေဗဒင္ပညာကို စိတ္၀င္စားခ့ဲဖူးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ေဗဒင္ပညာကို ေလ့လာ လိုက္စားေနေသာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ရိွခ့ဲဖူးသည္။ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ္ခရီးထြက္ရန္ ကိစၥႀကံဳလွ်င္ ေဟာၾကေတာ့ သည္။ ဘယ္ေန႔သြားရမည္၊ ဘယ္ေန႔ေလာက္ ျပန္ေရာက္မည္ကအစ ေဟာၾကသည္၊ မွန္သည္ကမ်ားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္က ထိုသူႏွစ္ေယာက္ ပို၍မွန္ကန္ေအာင္ ေဟာႏိုင္ရန္ ေကာင္းေပ့ ညြန္႔ေပ့ ရွားေပ့ဆိုေသာ ေဗဒင္က်မ္းမ်ားကို ၀ယ္ယူစုေဆာင္းေပးသည္။ ေလ့လာသူက ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္၏အိမ္တြင္ စာအုပ္ဗီရိုတစ္ခု လုပ္ထားၿပီး၊ ထည့္ေပးထားသည္။ ယူဖတ္-ျပန္ထား ပုံစံျဖင့္ ပ့ံပိုးမႈ ျပဳေပးခ့ဲသည္။

ကိုယ္တိုင္ကလည္း စိတ္၀င္စားမိသည္တစ္ေၾကာင္း၊ စာအုပ္မ်ားလည္း ျပည့္စုံေနေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ပါ ေလ့လာသူ စာရင္း၀င္သြားေတာ့သည္။ ေဗဒင္ Software မ်ားလည္း လြယ္ကူစြာ ရရိွႏိုင္ေသာေၾကာင့္ Computer တြင္ထည့္ ႀတိစကၠဇာတာထုတ္၊ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္ႏွင့္ ရင္းႏွီးသူမ်ား၏ ဇာတာမ်ားဖဲြ႕၊ သူတို႔၏ဘ၀မ်ားႏွင့္ တိုက္ဆိုင္ ေလ့လာျဖင့္ ေဗဒင္ကို အေတာ္အသင့္ နားလည္ခ့ဲသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရိွ ေဗဒင္ဆရာႀကီး အခ်ိဳ႕ထံမွလည္း နည္းခံမွတ္သား ခ့ဲဖူးပါသည္။

ဤေဗဒင္ပညာကို ေလ့လာေနစဥ္အတြင္း နီးစပ္ရာ မိတ္ေဆြမ်ားကို ေဆြးေႏြးအႀကံေပးခ့ဲဖူးပါသည္။ ေငြေၾကး တစ္စုံတစ္ရာမယူ၊ သုေတသနျပဳရလွ်င္ပင္ ေက်နပ္ေနခ့ဲျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ယင္းပညာသည္ သိပၸံပညာတစ္ရပ္ဟုလည္း ယူဆမိေသာေၾကာင့္ မိမိကိုယ္ကို ေက်နပ္ေနခ့ဲမိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ၀င္ေငြမရိွ၊ ထြက္ေငြသာရိွေသာ အလုပ္ပါတည္း။ သုေတသနဟူသည္ ဤက့ဲသို႔ စိတ္ထားႏိုင္မွ လုပ္၍ရေသာ အလုပ္မ်ိဳး ျဖစ္သည္။

ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေသခ်ာသုေတသနလုပ္လာေသာအခါတြင္ကားေဟာခ်က္မ်ားသည္ေယဘုယ် အမွန္သေဘာ မွ်ကိုသာ ေဆာင္သည္ကို ေတြ႔ရသည္။ မွန္ေသာအခါ မွန္လိုက္၊ မွားေသာအခါ မွားလိုက္ႏွင့္ လုံးခ်ာလည္ ေနေတာ့၏။ မွန္ရမည္ဟု ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်ခ့ဲေသာ္လည္း၊ မွားခ်င္မွားေနျပန္သည္၊ မမွန္ႏိုင္ဟု ထင္ေသာ္လည္း မွန္၍ ေန တတ္ျပန္သည္။

တြက္နည္းမွန္ေသာ္လည္း အဘယ္ေၾကာင့္ အေျဖမွားရ ျပန္ပါသနည္း။ ကၽြန္ေတာ္ ဉာဏ္မမီေတာ့။

x x x

လြန္ခ့ဲေသာ ၂၀၀၄ ခုနစ္ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွစ၍ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ တစ္ဆစ္ခ်ိဳး ေရာက္ခ့ဲသည္။ ဗုဒၶ၏ တရားေတာ္မ်ား အေပၚ သက္၀င္ယုံၾကည္မႈျဖင့္ ေလ့လာခ့ဲသည္။ ေလ့လာမႈေရာ အားထုတ္မႈပါ ပူးတဲြလုပ္ေဆာင္ခ့ဲေသာ္လည္း၊ ပရိယတၱိ အားနည္းမႈေၾကာင့္ ေဗဒင္ပညာကို လုံး၀ စြန္႔ပါယ္ႏိုင္စြမ္း အားနည္းေနခ့ဲေသးသည္။

တစ္ရက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္၏ေနအိမ္သို႔ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီး၏တူမ (တူေတာ္ေမာင္၏ဇနီး) ေရာက္လာခ့ဲသည္။ မ်က္ႏွာ မေကာင္း၊ တူေတာ္ေမာင္မွာ ”စီပိုး” ကပ္ေရာက္ခံရသည္ ဟူေသာ သတင္းယူေဆာင္လာသည္။ သက္ဆိုင္သူမွန္သမွ် အပူလုံးၾကြရ၏။ တူေတာ္ေမာင္က လုပ္ငန္းႀကီး လုပ္ကိုင္၍ စီးပြါးေတာင့္တင္းသူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္း၊ အသက္ အရြယ္မွာလည္း ငယ္ရြယ္ေသးသည္တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ “မေသေစလိုၾကေသး”။ ကၽြန္ေတာ့္ အေနျဖင့္မူ မလႊဲေရွာင္ႏိုင္ ေသာအေနအထားမို႔အျမတ္ဆုံး၀ိပႆနာေဆးသာစားသုံးေစလိုသည္။ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးကမူ အေဒၚအရင္းလည္း ျဖစ္သည္မို႔ သူတို႔လာေခၚေသာ ကားႏွင့္ပင္ ႏွစ္သိမ့္ရန္ လိုက္ပါသြားသည္။ သူတို႔ မထြက္ခြါမီ တူေမာင္၏ ေမြးေန႔သကၠရာဇ္၊ ေမြးခ်ိန္အတိအက် ေတာင္းယူရင္း ကြန္ျပဴတာကို ဖြင့္မိျပန္သည္။

အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ တူေမာင္မွာ လြန္စြာ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းသူျဖစ္ပါသည္။ ငယ္စဥ္က ခ်ိဳ႕တ့ဲသူ ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ ယခုအခါ အလြန္ႀကီးမားေသာ လုပ္ငန္းႀကီးမ်ား၊ ေငြေၾကးဥစၥာဓနမ်ား ပိုင္ဆိုင္ေနသူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ “ေဗဒင္သုေတသန” လုပ္လိုေသာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အထူးစိတ္၀င္စားမိျခင္း ျဖစ္ရပါသည္။

သူ၏ဇာတာကား အ့ံၾသဖြယ္ရာပါတည္း။ ၉ တန္႔ႏွင့္ ၁၀ တန္႔သခင္တို႔ အိမ္ခ်င္းဖလွယ္ေနေသာ (ပရိ၀တၱနျပဳေန ေသာ) ဇာတာျဖစ္၍ ေနေပသည္။ အလြန္ႀကီးမားေသာ ရာဇယုဂ္ပိုင္ရွင္ပါတည္း။ အသက္အႏၱရာယ္ပိုင္း ေလ့လာၾကည့္ ေသာအခါလည္း အႏၱရာယ္ျဖစ္ေလာက္ေသာ ဒႆာမရိွ၊ မူလဇာတာ၌ပင္ အသက္တိုျခင္း အခ်က္အလက္မေတြ႔၊ ဇနီးသည္ကို ျပန္လာပို႔ေသာ တူမေတာ္အား ေတြ႔သမွ်ေလး ေျပာျပႏွစ္သိမ့္ရသည္။

တစ္ပတ္ နီးပါး အၾကာတြင္ တယ္လီဖုန္းျဖင့္ အေၾကာင္းၾကားလာသည္။ ေသြးျပန္စစ္၊ ထပ္တလဲလဲ ေသခ်ာ စစ္ေဆးေသာ္လည္း “စီပိုး” ရွာမေတြ႔ပါ၊ မူလစစ္ခ်က္ မွားပါသည္။ ယခုေတာ့ ျပန္လည္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကပါၿပီ-တ့ဲ။

မမွန္ဟု ေျပာမရေသာ ေဗဒင္ပညာ ျဖစ္ေနျပန္ပါေတာ့သည္။

x x x

ဗုဒၶကမူေဗဒင္ေဟာျခင္း၊ ဂါထာေဆာင္ျခင္း၊ အေဆာက္အအုံ ေနရာေကာင္း ေရြးခ်ယ္ျခင္း၊ ရက္ရာဇာ၊ ျပႆဒါး ေရြးခ်ယ္က်င့္သုံးျခင္း စေသာအရာမ်ားကို “အနိမ့္စား တတ္သိမႈ” ဟု ေခၚဆို သတ္မွတ္ခ့ဲေလသည္။ (ဒီဃနိကာယ္)

အဘယ္ေၾကာင့္ ဤက့ဲသို႔ မိန္႔မွာခ့ဲသည္ကိုလည္း ဗဟုသုတ မျပည့္စုံခ့ဲေသာ ကၽြန္ေတာ္ ေ၀၀ါးေနခ့ဲရပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္၏စိတ္အရႈတ္အေထြးကို ရွင္းလင္းေပးေသာ ပုဂၢိဳလ္ျမတ္မွာကား ေျမာက္ဒဂုံ(၁၆)ရပ္ကြက္၊ မိုးညွင္း သိ`ၤဂီေက်ာင္းတိုက္၊ ပဓာန နာယကဆရာေတာ္ အရွင္ေဇယ်ပ႑ိတ (ပိုင္းေလာ့ဆရာေတာ္) ဆရာေတာ္ႀကီး ျဖစ္ပါသည္။

တရားစခန္းတစ္ခု၀င္စဥ္ ဆရာေတာ္က ေဗဒင္ပညာမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေဗဒင္ပညာဆိုသည္မွာ “အက်ိဳးေပၚ မူတည္တြက္ခ်က္” ထားေသာ ပညာသာျဖစ္ေၾကာင္း ေဟာၾကားသည္ကို နာၾကားရသည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဉာဏ္အလင္း ပြင့္ ပါေတာ့သည္၊ အလြန္မွန္ေသာစကားေပတည္း။ ေဗဒင္ပညာကို ကိုယ္တိုင္ေလ့လာဖူး ေသာေၾကာင့္လည္း ခ်က္ခ်င္း သေဘာေပါက္ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ၿဂိဳဟ္ႀကီးကိုးလုံးေပၚ မူတည္၍ တြက္ခ်က္ျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ေသာ ပညာရပ္ျဖစ္ၿပီး၊ ဒီၿဂိဳဟ္ ဒီမွာရိွေနလွ်င္ ဒါျဖစ္သည္ဟု သုေတသနျပဳထားေသာ က်မ္းမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အခ်က္အလက္စုံလွ်င္ မွန္ျပန္၍၊ အခ်က္အလက္မစုံလွ်င္ အျခားအေၾကာင္းတစ္ရပ္ ၀င္စြက္ေနသည္ကို မသိလွ်င္ ရေသာအေျဖ မွားျပန္ေတာ့၏။

ျမတ္ဗုဒၶ၏ ဉာဏ္ေတာ္ကား အတိုင္းအဆမရိွပါတည္း။

ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ဗုဒၶ၏တရားေတာ္ဟူသမွ်သည္ “အေၾကာင္း”ေပၚတြင္သာ အေျခခံေဟာၾကားခ့ဲျခင္း ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ အမွားမရိွရျခင္း ျဖစ္ရေလေတာ့သည္။

အေၾကာင္းေကာင္းလွ်င္ အက်ိဳးေကာင္းမည္။

အေၾကာင္းဆိုးလွ်င္ အက်ိဳးဆိုးမည္။

ဗုဒၶ၏တရားေတာ္ကိုတစ္ဆင့္ျပန္လည္ေဟာၾကားသိေစခ့ဲသည့္ဉာဏ္အလင္းပြင့္ေစခ့ဲေသာ ပိုင္းေလာ့ ဆရာ ေတာ္ ႀကီးအားလည္း လြန္စြာေက်းဇူးတင္၍ ဦးတင္ပူေဇာ္မိပါသည္။

ပရိယတၱိ၏ေက်းဇူးကား ႀကီးမားလွေပစြ။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ပရိယတၱိကိုလည္း သိႏိုင္သမွ် သိရိွရေအာင္ ႀကိဳးစားရပါ ေတာ့သည္။

ပဌာန္းတရားေတာ္ကို သင္ယူနားလည္ၿပီးေသာအခါတြင္ကား “ရွင္း” ရုံမွ်မက “လင္း”ပါေတာ့၏။

ေဗဒင္ပညာကို မမွန္ဟု မေျပာပါ၊ သို႔ေသာ္ ဘ၀ အလုံးစုံ ပုံ၍ အားကိုးထိုက္ေသာ ပညာရပ္ေတာ့ မဟုတ္ေသာ ေၾကာင့္ ဘ၀ႏွင့္ရင္းရေတာ့မည္၊ သိပ္အေရးႀကီးၿပီဆိုလွ်င္ေတာ့ ေဗဒင္ကို ဘ၀ပုံ၍ မယုံအပ္ဟု ယူဆမိပါသည္။ အလြန္ ခိုင္မာေသာ ေအာက္ပါ အခ်က္ေလးတင္ျပရင္း နိဂုံးခ်ဳပ္လိုပါသည္။

x x x

လက္ၫိွဳးတစ္ေခ်ာင္းသာေထာင္၍ “သိဒၶတၳမင္းသားသည္ ဘုရားစင္စစ္ ဧကန္ျဖစ္ရမည္” ဟု အတိအက် ေဟာေျပာခ့ဲသူျဖစ္ရုံမွ်သာမကဘုရားဦးဖူးရန္၊တရားဦးနာရန္ေတာသို႔ ဦးစြာ၀င္၍ ႀကိဳတင္ေစာင့္ခ့ဲေသာသူ ပညာအႀကီးဆုံး ေဗဒင္ဆရာႀကီးေကာ႑ညပင္လွ်င္သူ႔ေဗဒင္ကို သူသံသယျဖစ္ခ့ဲဖူးပါသည္-ဟု ဆိုလွ်င္ စာဖတ္သူမ်ား လက္ခံလိုလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။

အမွန္တကယ္ကား သူ႔ေဗဒင္ကို သူမယုံခ့ဲပါ၊ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္-

ဘုရားအေလာင္းေတာ္သိဒၶတၳမင္းသားဒုကၠရစရိယာေျခာက္ႏွစ္က်င့္ၿပီးေနာက္ဤအက်င့္ကားမွား၏ဟု ဆုံးျဖတ္ ကာ ဆြမ္းျပန္ဘုဥ္းေပးရုံမွ် (ဘုရားမျဖစ္ေသးေသာကာလ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အစားအစာ ျပန္စားရုံမွ်)ကို ၾကည့္၍ ဘုရားေလာင္းသိဒၶတၳကို ဘုရားမျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဟု သံသယ၀င္ကာ စြန္႔ခြါခ့ဲျခင္းကပင္ ေကာ႑ညသည္ သူ႔ေဗဒင္ပညာကို သူမယံုျခင္း၏ ထင္ရွားေသာ သက္ေသသာဓကပါတည္း။

ဗုဒၶ၏တရားေတာ္၌ သံသယမ၀င္ အမွန္ျမင္၍ မိမိတို႔၏ဘ၀မ်ားကို မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ အေၾကာင္းေကာင္းေအာင္ ျပဳ၍ အက်ိဳးေကာင္းမ်ား ခံစားႏိုင္ၾကပါေစ။ ။

အတဲြ(၈)၊ အမွတ္စဥ္(၃၆၅) ၂၆-၁၁-၂၀၀၇(တနလၤာေန႔)ထုတ္ အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္(the Creative journal)

ကိုယ္က်င့္သိကၡာ

ဤေဆာင္းပါးတြင္စာ႐ႈသူတို႔ ေ႐ွးဦးစြာသတိျပဳေစလိုသည္မွာ-

အစုအဖဲြ႕တစ္ခု သို႔မဟုတ္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံကို အေကာင္းအဆိုးသတ္မွတ္ရာတြင္ ထိုအစုအဖဲြ႕ သို႔မဟုတ္ ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံ၏အမ်ားစု( Majority ) ကိုသာ ဆိုလိုျခင္းျဖစ္ပါသည္။

အေကာင္းအဆိုး၊ အမွားအမွန္ဆိုသည္မွာ သဘာဝဓမၼအရ ဓြန္တဲြေနတတ္ေသာေၾကာင့္ အေကာင္း ခ်ည္း ပဲ လည္းမ႐ိွႏိုင္၊ အဆိုးခ်ည္းပဲလည္းမ႐ိွႏိုင္၊ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ အေကာင္းအဆိုးသတ္မွတ္ျခင္းမွာ အမ်ားစုကို သတ္ မွတ္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ဤေဆာင္းပါးတြင္ အဓိကေဖာ္ျပလိုသည္မွာ ”ကိုယ္က်င့္သိကၡာ” ေကာင္းမႈ၏ အက်ိဳးရလာဒ္ကို ကြၽန္ေတာ္ ၏ အေတြ႔အႀကဳံအရ ေဖာ္ျပျခင္းသာျဖစ္၍ ဒႆနတစ္ခုကိုထုတ္ေဖာ္တင္ျပျခင္းဟု မယူဆေစလိုပါ။

x x x

ကြၽန္ေတာ္သည္ ဆက္သြယ္ေရးအရာ႐ိွတစ္ေယာက္အျဖစ္ သေဘၤာမ်ားတြင္တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခ့ဲဖူးပါသည္။ မွတ္မွတ္ရရ သေဘၤာကုမၸဏီတစ္ခုတြင္ သေဘၤာတစ္စီးတည္း၌ (၂၈)လၾကာတာဝန္ထမ္းေဆာင္ခ့ဲဖူးသည္။ တစ္ဆက္တည္းေတာ့မဟုတ္။ (၁၅)လတစ္ခါ၊(၁၃)လတစ္ခါျဖစ္သည္။ သေဘၤာအမည္မွာ MV.Oceania ျဖစ္သည္။

ထိုသေဘၤာမွာ ဂ်ပန္ကုမၸဏီ Osaka Shipping ပိုင္သေဘၤာျဖစ္၍သေဘၤာကပၸတိန္ ၊ ပထမအရာ႐ိွ၊ အင္ဂ်င္နီယာခ်ဳပ္၊ ပထမအင္ဂ်င္နီယာႏွင့္ စတုတၳအင္ဂ်င္နီယာမ်ားမွာ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္၍ က်န္သေဘၤာအရာ႐ိွ သေဘၤာသားမ်ားအားလုံးမွာ ျမန္မာမ်ားျဖစ္ၾကသည္။

ဂ်ပန္လူမ်ိဳးတို႔သည္ အဂၤလိပ္စကားေျပာရာတြင္ အလြန္အားနည္းၾကသည္။ သူတို႔၏စာေပသည္ သူတို႔ ႏိုင္ငံသားမ်ား အားကိုးေလာက္ေသာစာေပျဖစ္ေနျခင္းကပင္ သူတို႔ အဂၤလိပ္စာအားနညး္ရျခင္း၏ အဓိကအခ်က္ ျဖစ္သည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ယူဆသည္။

တစ္ကမၻာလုံးက ဘာသာေပါင္းစုံျဖင့္ ထြက္သမွ်စာေပ (အထူးသျဖင့္ အဂၤလိပ္စာ)မွန္သမွ်ကုိ သူတို႔ဘာသာျပန္၍ ထုတ္ေဝဖတ္႐ႈႏိုင္ၾကသည္။

ပညာေရး၊စီးပြါးေရး၊ လူမႈေရး၊ သိပၸံပညာရပ္ဆိုင္ရာမ်ားကေတာ့ အထူးျပည့္စုံသည္။

ကုိယ္ပိုင္စာႏွင့္ စာစုံဖတ္႐ႈေလ့လာသင္ၾကားခြင့္ ရၾကေသာေၾကာင့္ တစ္ျခားဘာသာစာကို အထူး ေလ့လာစရာမလိုျဖစ္ေနၾကသည္။

ထို႕အတူသေဘၤာေပၚမွ အရာ႐ိွမ်ားလည္း အဂၤလိပ္စကားအားနည္းၾကေသာေၾကာင့္ ဆက္သြယ္ေရး အရာ႐ိွ ျဖစ္ေသာ ကြၽန္ေတာ္သည္ သူတို႔အတြက္ အေတာ္ အသုံးတည့္သူျဖစ္ေနေတာ့သည္။ဆိပ္ကမ္းကပ္တိုင္း မျဖစ္ မေန ေဆာင္႐ြက္ရေသာ Port Clearance ကို ကြၽန္ေတာ္ကပင္တာဝန္ခံေဆာင္႐ြက္ရသည္။ သေဘၤာကပၸတိန္ကေတာ့ လိုအပ္သည့္ စာ႐ြက္စာတမ္းမ်ား လက္မွတ္ထိုးျခင္း၊ တာဝန္ခံျခင္းျပဳလုပ္ရသည္။ ဂ်ပန္အမ်ားစု အဂၤလိပ္စာ အားနည္းေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္တဲြ၍လုပ္ခ့ဲရေသာ ဂ်ပန္ကပၸတိန္မ်ားမွာမူ သင့္တင့္ ေလ်ာက္ ပတ္ စြာ အဂၤလိပ္စာကိုေျပာဆို ဆက္ဆံႏိုင္ၾကပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ကြၽန္ေတာ္သည္ ဂ်ပန္သေဘၤာအရာ႐ိွမ်ားႏွင့္ ပို၍ရင္းႏွီးခြင့္ရခ့ဲၿပီး၊ သူတို႔အေၾကာင္းကိုလည္း ေလ့လာခြင့္ရခ့ဲသည္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔သေဘၤာသည္ ဂ်ပန္ႏွင့္ၾသစေတးလ်ႏိုင္ငံ ပုံမွန္နီးပါး ေျပးဆဲြေသာသေဘၤာျဖစ္သည္။

သေဘၤာ ၾသစေတးလ်ေရာက္၍ သူတို႔ဆိပ္ကမ္းဆင္းေသာအခါ သူတို႔ႏိုင္ငံတြင္ ႐ွားပါးေသာ (ေစ်းႀကီး ေသာ) ပစၥည္းမ်ား ဝယ္ေလ့႐ိွၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ Whisky (ဝီစကီအရက္)ျဖစ္သည္။ ေနာက္ေတာ့ အမွတ္ တရပစၥည္း ေလး မ်ား လည္းဝယ္ၾကသည္။ ေသာ့တဲြေလးမ်ား၊ နာရီအထူးအဆန္းေလးမ်ား၊ အိမ္သုံး ပစၥည္း အတိုအထြာ ေလး မ်ား ျဖစ္သည္။

ၾသစေတးလ်မွ ျပန္လာ၍ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံသို႔ ေရာက္၊ သေဘၤာကပ္ၿပီးသည္ႏွင့္၊ လူဝင္မႈ၊ အေကာက္ခြန္ ဆိပ္ကမ္းအာဏာပိုင္ ၊ က်န္းမာေရး စေသာ အစိုးရ ဝန္ထမ္း မ်ားႏွင့္ ကုန္ကိုယ္စားလွယ္၊ သေဘၤာကိုယ္စားလွယ္တို႔ ခ်က္ခ်င္းပင္ေရာက္လာၿပီး၊ လုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္႐ြက္ၾကသည္။ အားလုံးပင္ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္က ကပၸတိန္ႏွင့္ အေဖာ္လုပ္ၿပီး ထိုင္ၾကည့္ ေန႐ုံမွ်သာ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္ေသာ ဧည့္ခံႀကိဳဆိုမႈလုပ္ၿပီး၊ ကြၽန္ေတာ့အလုပ္ မ႐ိွသေလာက္ပင္။ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးမ်ား တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ခင္မင္ေလးစားစြာ အျပန္အလွန္ ဆက္ဆံၾကပုံမ်ား ျမင္ရေသာအခါတြင္မူ သိဂၤါရ ရသကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ဖတ္ေနရသလိုပင္။

ဂ်ပန္ဆိပ္ကမ္းတြင္ လုပ္ငန္းမ်ား အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ေစရန္ဟူေသာ ရည္႐ြယ္ခ်က္ျဖင့္ တန္စိုးလက္ေဆာင္ မည္သည့္အခါမွ်မေပးရ၊ အားလုံးကၿပဳံး႐ႊင္ရယ္ေမာစြာပင္ မိမိတို႔တာဝန္ကို မိမိတို႔ေက်ပြန္ၾကသည္။

ဆိပ္ကမ္း႐ွင္းလင္းေရးကိစၥမ်ားၿပီးလွ်င္ က်န္းမာေရးအလံအဝါေရာင္ (Yellow Flag) ကိုခ်၊သေဘၤာသားမ်ား ဆိပ္ကမ္းဆင္းႏိုင္ရန္ ကမ္းဆင္းခြင့္လက္မွတ္(Show pass ) မ်ားထုတ္ေပးျပီး၍သေဘၤာအာဏာပိုင္အဖဲြ႔မ်ားျပန္လွ်င္၊ အေကာက္ခြန္အရာ႐ိွမ်ား က်န္ရစ္ခ့ဲၿပီး၊ Personal Declare လုပ္ၾကသည္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ သေဘၤာမွ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးမ်ားက သူတို႔ဝယ္ယူလာေသာပစၥည္းမ်ား( ႏိုင္ငံတြင္းယူေဆာင္ အသုံး ျပဳ မည့္ပစၥည္းမ်ား)ကို ထုတ္ျပၾကသည္။ အေကာက္ခြန္အရာ႐ိွက သတ္မွတ္ႏႈန္းထားမ်ားအတိုင္း အခြန္ ေကာက္ခံသည္။

ဤေနရာတြင္ ကြၽန္ေတာ္အေလးစားဆုံးမွာ ၄င္းတို႔၏ကိုယ္က်င့္သိကၡာျဖစ္သည္။

အရက္မ်ား၊ အီလက္ထေရာနစ္ပစၥည္းမ်ားအတြက္ အခြန္ေပးေဆာင္သည္၊ ၄င္းပစၥည္းမ်ားကိုထုတ္ျပသည္မွာ ကြၽန္ေတာ့္ အဖို႔ ဘာမွ်မထူးဆန္း၊ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဆိပ္ကမ္းအေပါက္ဝမွစစ္ေဆးလ်င္ ျမင္သာသည့္ပစၥည္းမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အခြန္ထမ္းေဆာင္ၿပီးစာ႐ြက္ႏွင့္ အတူ စစ္ေဆးခံရမည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ အခြန္မေဆာင္မျဖစ္။

သို႔ေသာ္ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲထည့္သြား၍ ရႏိုင္ေသာ ေသာ့တဲြေလးမ်ား၊ အပ္ခ်ည္ႏွင့္ အပ္ကေလးမ်ားပါ တင္ျပ၍ အခြန္ေပးေဆာင္ၾကသည္ကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္အ့ံၾသမိသလို စိတ္တြင္းမွလည္း ၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္မိသည္။

တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ေလးစားခ်စ္ခင္မႈ၊ ယုံၾကည္စိတ္ခ်မႈ ေကာင္းမြန္ေသာ ကိုယ္က်င့္သိကၡာကပင္ ၄င္းတို႔ႏိုင္ငံခ်မ္းသာတိုးတက္ေစသည့္ အခ်က္တစ္ခ်က္ျဖစ္ေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္ယူဆမိ သည္။

x x x

ကြၽန္ေတာ္ Oceania သေဘၤာမွဆင္းၿပီး၊ အျခားဂ်ာမန္ကုမၸဏီမွသေဘၤာသို႔ ေျပာင္းခ့ဲသည္။ သေဘၤာ အမည္မွာ M.V. Emma Oldendorff ျဖစ္သည္။

ထိုသေဘၤာျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္သည္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ၊ နာဂိုရာဆိပ္ကမ္းသို႔ တစ္ဖန္ျပန္ေရာက္ခ့ဲသည္။ ဆိပ္ကမ္း႐ွင္းလင္းေရးကိစၥမ်ား ၿပီးစီးၿပီးေနာက္ ပါလာေသာကုန္မ်ားပင္ ခ်ေနၿပီျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း တာဝန္ ၿပီးၿပီ။ သေဘၤာသားတို႔၏ ထုံးစံအတိုင္းပင္ ဆိပ္ကမ္းကိုဆင္းခ်င္သည္။ သေဘၤာဆိုတာကလည္း တကယ္ေတာ့ ”ေရေထာင္”တစ္ခုပင္မဟုတ္ပါလား၊ ဘယ္ေနရာ ၾကည့္ၾကည့္ ေရႏွင့္မိုးကုတ္စက္ဝိုင္းသာ။

ကြၽန္ေတာ္ ေရမိုးခ်ိဳး၊ အဝတ္အစားလဲၿပီးသည္ႏွင့္ သေဘၤာကပၸတိန္ကို ခြင့္ပန္သည္။ ကပၸတိန္က ”ဒီေနရာနဲ႕ ၿမိဳ႕နဲ႕အေဝးႀကီး” ဟုေျပာသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ၿမိဳ႕ထဲေတာ့မသြားပါ လမ္းေလွ်ာက္႐ုံပါဟု ေျပာ၍ သေဘၤာမွ ဆင္း လာခ့ဲသည္။ မွတ္မွတ္ရရ ထိုအခ်ိန္က ဂ်ပန္ႏိုင္ငံတြင္ အာ႐ွအားကစားပဲြ က်င္းပရန္အတြက္ အားကစား႐ုံမ်ား ေဆာက္လုပ္ေနေသာ အခ်ိန္ကျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ လမ္းလည္းေလွ်ာက္ ဗဟုသုတလည္းရမည့္ အားကစား႐ုံမ်ား ေဆာက္လုပ္ေနရာဖက္သို႔ ေျခဦးလွည့္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေနသည့္ေနရာသို႔ဝင္၍မရ၊ အေဝးမွသာေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း လမ္းလည္းမ်ားမ်ား ေလွ်ာက္ခြင့္ရခ့ဲသည္။ ေနာက္ေတာ့ ေညာင္းလာသည္ႏွင့္ အားကစား႐ုံဝင္းထရံသံတိုင္မ်ား စိုက္ထားသည့္အုက္ ခုံေလးေပၚတြင္ထိိုင္၊ ဟိုေတြးဒီေတြးျဖင့္ အခ်ိန္ေလးလင့္လာေသာအခါ ထိုေနရာမွ ထြက္ခြါကာနီး မိမိထိုင္ခ့ဲေသာ ေနရာေလး ဝန္းက်င္ကို သတိထား မိလိုက္ေသာအခါတြင္မူ-

သားေရအလိပ္ႀကီးတစ္လိပ္ကိုေတြ႕မိသည္။ အနီးအနားတြင္လည္း မည္သူမွ်မေတြ႕ရ၊ ထိုသားေရလိပ္မွာ ဝင္းထရံသံတိုင္ႏွစ္ခုၾကားတြင္ ၫွပ္ထားခ့ဲပုံရသည္။ ကြၽန္ေတာ္ခ်က္ခ်င္း သေဘာေပါက္သည္။ ပလိုင္ယာ၊ ဂြင္းဂြ မ်ိဳးစုံ တို႔ကိုထည့္၍ အလြယ္တကူသယ္ေဆာင္ႏိုင္ရန္ ျပဳလုပ္ထားေသာ ခရီးေဆာင္ Tool kit bag တစ္ခုျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ယူ၍ သားေရလိပ္ႀကီးကိုျဖည္လိုက္ေသာအခါ ကြၽန္ေတာ္ထင္သည့္အတိုင္းပင္ ၊ ပို ထူးျခားသည္က ဂ်ပန္ သံထည္(Stainless Steel )ျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာပစၥည္းမ်ားျဖစ္သည္။ ဝင္းလက္ေနေတာ့သည္။ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ေတာ့ အခြင့္အေရးပင္ ။ ပိုင္႐ွင္မ့ဲ တန္ဖိုး႐ိွ ပစၥည္း။ အိမ္မွကားအတြက္လည္း အလြန္အသုံးဝင္မည့္ပစၥည္း။ ကြၽန္ေတာ္ ဘာလုပ္မည္နည္း၊ ေကာက္ယူ၍ခ်ိဳင္းၾကားၫွပ္၊ မိႈရေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ သေဘၤာကိုျပန္႐ုံသာ ႐ိွသည္မဟုတ္ပါလား။

x x x

ကြၽန္ေတာ္တို႔သေဘၤာကုမၸဏီ၏ ရန္ကုန္႐ုံး အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး(ျမန္မာလူမ်ိဳး)သည္ ယခင္က ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ ႐ုံးခ်ဳပ္တြင္ ႏွစ္အတန္ၾကာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခ့ဲသူျဖစ္သည္။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ၏ေအးျမေသာရာသီႏွင့္ သူ၏ႏွစ္သက္မႈ တို႔ ေပါင္းဆုံ ေသာ အခါ ဂ်ပန္တြင္ ေနထုိင္စဥ္ကာလတစ္ေလွ်ာက္ ႐ုံးဆင္းခ်ိန္တိုင္း ဂ်ပန္မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ ေသာက္ျဖစ္ေတာ့သည္ဟု ဆို ပါ သည္။

ဂ်ပန္မွ အရက္ဆိုင္ေလးမ်ားသည္ တကယ္ေတာ့ အျမည္းဆိုင္ကေလးမ်ားဟုပင္ဆိုႏိုင္သည္။ မိမိ ပုလင္း မိမိ ယူလာ ကိုယ့္နာမည္ေလးေရးကပ္ထား၊ ေသာက္ၿပီး၍ ေက်နပ္ၿပီဆိုလွ်င္ ပုလင္းကိုဆိုင္မွာထားခ့ဲ၊ ဆိုင္႐ွင္က သိမ္းေပး ထားသည္။ ေနာက္တစ္ရက္လည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္း၊သူ၏ပုလင္းထဲမွ အရက္ကို မည္သူကမွ ယူမေသာက္ တတ္ ၾကဟု ဆိိုသည္။

တစ္ေန႔ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးသည္ အလုပ္ကိစၥျဖင့္ ဂ်ပန္မွရန္ကုန္သို႔ ႐ုတ္တရက္ျပန္လာ၍ ရန္ကုန္႐ုံးမွာပဲ တာဝန္ယူရေတာ့သည္။ ဂ်ပန္မွ ရန္ကုန္အျပန္အတြက္ Farewell ပင္မလုပ္ခ့ဲရ။

(၃)ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္အၾကာမွာေတာ့ ႐ုံးကိစၥျဖင့္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံသို႔ တစ္ေၾကာ့ျပန္ရသည္။ ဂ်ပန္ေရာက္ေရာက္ျခင္း မိမိ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အားေပးလာခ့ဲေသာ အျမည္းဆိုင္ေလးသို႔ေရာက္၍၊ မိတ္ေဟာင္း ေဆြေဟာင္းမ်ားႏႈတ္ဆက္ခါ ဝိုင္း ေလးဖဲြ႕ေသာအခါတြင္ကား လြန္ခ့ဲေသာ (၃)ႏွစ္ေက်ာ္က မိမိထားခ့ဲသည့္ အရက္ပုလင္းေလးအား လက္ရာမပ်က္ ဆိုင္ ႐ွင္မွယူေဆာင္လာေပးသည္ကိုေတြ႕ခဲ့ရေသာအခါ တအံ့တၾသျဖစ္ခ့ဲရသည့္ အေတြ႔အႀကဳံကို ျပန္လည္ေျပာျပ၍ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၾကားခ့ဲရဖူးပါသည္။ မယုံၾကည္ႏိုင္စရာ ကိုယ္က်င့္သိကၡာ။

x x x

ကြၽန္ေတာ္၏အေတြးဝယ္ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးတို႔၏ ကိုယ္က်င့္သိကၡာေကာင္းပုံ၊ သစၥာ႐ိွပုံ၊ မိမိပစၥည္းမဟုတ္လွ်င္ မထိ ပါးပုံတို႔သည္ ဝင္ေရာက္လာၾကသည္။ သေဘၤာေပၚမွ ကပၸတိန္ႀကီး Mr.Hiroshi Nakayama ႏွင့္ ဂ်ပန္အဖဲြ႕သားတို႔၏ ကိုယ္က်င့္သိကၡာ႐ိွပုံတို႔ကိုလည္း ေတြးမိပါသည္။

x x x

ကြၽန္ေတာ့္လက္ဝယ္ ေရာက္ေနေသာ Tool Kit Bag သားေရလိပ္္ ပိုင္႐ွင္ဂ်ပန္ႀကီးသည္ကား ကိုယ္က်င့္သိကၡာ ႐ိွခ်င္လည္း႐ိွလိမ့္မည္၊ ႐ိွခ်င္မွလည္း႐ိွလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္မဆိုင္၊ အမ်ားစု၏ ကိုယ္က်င့္သိကၡာကို ကြၽန္ေတာ္ယုံမိသည္။

ကြၽန္ေတာ္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်၍ ၄င္း Tool kit Bag သားေရလိပ္ႀကီးကို ေနရာတက်ျပန္ထားလိုက္သည္။ ပိုင္႐ွင္အစစ္မဟုတ္သူသည္ သူတစ္ပါးပစၥည္းကိုယူသြားလိမ့္မည္မဟုတ္၊ သို႔ဆိုလွ်င္ ပိုင္႐ွင္သည္ ပစၥည္းေမ့က်န္ ခ့ဲသည္ကို သတိရသည္ႏွင့္ သူျပန္လာ၍ ယူလိမ့္မည္၊ သူ႕ပစၥည္း သူျပန္ရလိမ့္မည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ယုံၾကည္လိုက္ၿပီး၊ ထိုေနရာမွ ဖယ္ခြါခ့ဲပါသည္။

x x x

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံတြင္အာ႐ွအားကစားပြဲေတာ္အတြက္ျပင္ဆင္ေနေသာကာလက နာဂိုရာျမိဳ႕ဆိပ္ကမ္းအနီး အားကစား ႐ံုဝင္းထရံ နေဘးတြင္ Tool kit Bag သားေရလိပ္ႀကီးေမ့က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီးမွ ျပန္လည္ရ႐ွိသြားမည့္ထို္ပိုင္႐ွင္ႀကီးကို ကြၽန္ေတာ္ သိေစခ်င္တာတစ္ခု႐ိွသည္။

အဲ့ဒါကေတာ့ သူတို႔ လူမ်ိဳး၏ ကိုယ္က်င့္သိကၡာ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ သူ့႔ပစၥည္း မဆုံး႐ံႈးျခင္းျဖစ္သည္ဟု ။

ထို႔အတူ———။

(၃) ႏွစ္ေက်ာ္ကာလတိုင္တိုင္ လက္ရာမပ်က္ ထိပါးမခံခ့ဲရေသာ အရက္ပုလင္းတစ္ပုလင္း ဂ်ပန္ႏိုင္ငံတြင္ ႐ွိခဲ့ေၾကာင္းႏွင့္ နာရီပုိင္းကာလေလာက္အတြင္းမွာပင္ လက္ရာပ်က္ ထိပါးခံခဲ့ရေသာ Tool kit Bag သားေရလိပ္ႀကီး တစ္ခုတို႕ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံတြင္ ႐ွိခဲ့ၾကၿခင္းကုိ –

ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္တိုင္လည္း ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္သိေစခ်င္မိသည္။ ။

အမွတ္(၁၂၈) ဧၿပီ ၂၀၀၆-ေသာင္းေျပာင္းေထြလာမဂၢဇင္း။